கூகிள் குழுமம் Facebook Twitter     தொடர்புக்கு வாயில்  
  காணொளி TS படைப்பாளிகள் TS கட்டுரைகள் TS போட்டிகள் TS தொடர்கள் TS குறும்பட சேமிப்பகம் TS குறும்பட வழிகாட்டி TS குறும்பட திறனாய்வு TS மற்றவை

தமிழ் ஸ்டுடியோவின் விருதுகள் பகுதிக்கு உங்களை அன்புடன் வரவேற்கிறோம்...
 
 

 

 

 

 
     
     
     
   
விருதுகள்
1
 
   
     
 

 

 

 

 

 

 

 

 
  ---------------------------------  
 

 

 

 
  ---------------------------------  
     
     
  ---------------------------------  
     
     
     
   
  வகைப்பாடு
   
  வகைகள்
  எழுத்தாளர்கள்
 
   
 

 

 
 

வாசகர்கள் தங்கள் படைப்புகளை editor@thamizhstudio.com என்கிற மின்னஞ்சல் முகவரிக்கு அனுப்பி வைக்கவும்.

படைப்புகள் வேறெந்த வடிவிலும், வேறெந்த ஊடகங்களிலும் வெளிவந்திருக்கக் கூடாது. படைப்புகளை யுனி கோட் வடிவில் அனுப்பவும். அல்லது பயன்படுத்திய எழுத்துருவை தெரிவிக்கவும்.

 
     
 

 

 

 

 



வாயில் TS  குறும்பட வழிகாட்டி TS விருதுகள் விருதுகள் வாயில்

தமிழ் ஸ்டுடியோ 'லெனின் விருது' வழங்கும் விழா - 2013

- தினேஷ்  

புகழின் வெளிச்சம் படாமலிருந்தாலும், பாராட்டும் நண்பர்கள் தொடராமலிருந்தாலும், நேர்மையான படைப்பின் அதிர்வுகளை தாங்க வலுவில்லாமல் அவதூறுகளை எய்து விடும் ஆணாதிக்கங்கள் ஒரு புறமிருந்தாலும், தன் மொன்னைத்தனத்தினை மறைத்துக்கொண்டு பல்லிளிக்கும் சமூகத்திற்கு மத்தியிலும், தன் படைப்பினை படைக்கும் பொழுதும், அதனை திரையிடும்பொழுதும் ஏற்படுகின்ற இன்னல்கள் பலவற்றையும் பொருட்படுத்தாமல் உழைக்கின்ற மாற்று சினிமாக் கலைஞர்களுக்கு என்றும் உறுதுணையாக நெஞ்சுரத்தோடு நிற்பது தமிழ் ஸ்டுடியோ.

எவர் தூற்றலுக்கும் அஞ்சாமல் தொடர்ந்து சமூகத்திற்கான தன் பங்களிப்பை ஊடகம் வழியாக சாத்தியப்படுத்துங்கள், உங்களுடன் தமிழ் ஸ்டுடியோ பயணிக்கின்றது, உங்களது படைப்புகளை நாங்கள் மதிக்கின்றோம் என்று உறுதிப்படுத்துவதாகத்தான் படத்தொகுப்பாளர் பீ.லெனின் அவர்களின் பெயரால் லெனின் விருது ஆண்டுதோறும் ஆகஸ்ட் 15ஆம் நாள் வழங்கப்படுகின்றது.

இவ்விருதுக்கு தகுதியானவராக இவ்வருடம் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர் லீனா மணிமேகலை. படைப்பைப் பார்க்காமல், படைத்தவரின் பாலினத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டே சக ஊடகக் கலைஞர்களாலேயே அதிகமாக விமர்சிக்கப்பட்டவர், லீனா. எனினும் “குட்டி நாய்களின் குரைப்புக்கு நான் அஞ்சேன்”, என்று தொடர்ந்து உழைத்ததன் பயனாக பார் போற்றும் பத்து ஆவணப்படங்களையும், “செங்கடல்”, என்னும் திரைப்படத்தையும் பல தடைகளுக்கு மத்தியில் வெளிக்கொணர்ந்து பார்வையாளர்களின் பசிக்கும், அதிகார வர்க்கத்தின் பார்வையின் மத்தியிலும் வைத்தார். துணிச்சலை தன் ஒரு கையிலும், கேமிராவை மற்றொரு கையிலும் வைத்துக்கொண்டு தன் கண்ணில் படுகின்ற அவலங்களை ஒட்டு மொத்த சமூகத்தின் கண்களுக்கும் கடத்துகின்ற லீனா மணிமேகலை இந்தச் சமுதாயத்தின் பார்வையிலிருந்தே புறக்கணிக்கப்பட்டவராகயிருந்தாலும், இவரை கொண்டாடியே தீர வேண்டும் என்ற நோக்கில் விடுதலை நாளினது மாலைவேளையில் பல்துறை ஆளுமைக்கு மத்தியில் லெனின் விருது அரங்கேறியது.

இனி அவ்விழாவில் நடந்தேறிய கலகலப்பான சார்லியின் பேச்சு, சிவகாமி ஐ.ஏ.எஸின் லீனாவின் படங்கள் மீதான ஐயம், மகள் மீது தந்தைக்கிருக்கும் பெருமிதமாக இயக்குனர் பாலு மகேந்திராவின் பூரிப்பு, விருதுக்கு தகுதியானவர் லீனாதான் என்ற இயக்குனர் பாலாஜி சக்திவேலின் உரை, மற்றும் இறுதியாக பேசிய லெனின் அவர்களின் தற்கால சினிமா மீதான பார்வை என அனைத்து விருந்தினர்களின் பேச்சிலும் சிறந்தவைகளை மட்டும் தேர்ந்தெடுத்து கொடுக்காமல், முழு நிகழ்வினையும் அப்படியே கொடுத்திருப்பதால், சிறந்தவைகளை தேர்ந்தெடுக்கும் உரிமை இனி வாசகர் கவனத்துக்கு.

தமிழ் ஸ்டுடியோவினால் லீனா மணிமேகலைப் பற்றி எடுக்கப்பட்ட ஆவணப்படம் விழா தொடங்கும்முன் திரையிடப்பட்டது. படம் முடிவதற்குள் அரங்கு விருந்தினர்களாலும், சினிமா ஆர்வலர்களாலும் நிரம்பியிருந்தது. இந்திய சுதந்திர தினமும், பீ.லெனின் அவர்களின் பிறந்த நாளும் ஒரே தினமாகயிருக்கின்ற காரணத்தினால், அன்றைய தினம், தேசப்பற்று பாடலுக்கு நண்பர் கார்த்திக்கின் நடனத்துடன் துவங்கியது. இந்நடனத்திற்கான கரகோஷம் முடிவடைவதற்குள் அடுத்ததாக கொட்டாங்குச்சி இசைக்கலைஞர் ராம் அவர்களின் இசைக்கச்சேரி ஆரம்பமானது.

அகப்பையில் வாய்த்திருக்கின்றது இவருக்கான ஞானம். தேவையற்றதென இத்தனை காலமாக ஒதுக்கிவைக்கப்பட்டிருந்த பொருட்களில் இதுவும் ஒன்று. இதனை துணையாக வைத்துக்கொண்டு விடுதலைப் பண் பாடல்கள், சினிமாப் பாடல்கள் என அனைத்தையுமே அதே லயத்துடன் வார்த்தை தொனிப்பது போல தெரிக்கிறது இவரது கைவண்ணத்தில். இத்தனைக்கும் மேடையில் வாத்தியத்திற்கேற்ற ஒலிப்பெருக்கி இல்லாமலேயே அரங்கெங்கிலும் இசையை நிரப்பியது அவரது வாத்தியம். ஒவ்வொரு நபரும் மேடையில் வந்து பேசும்பொழுதும் இந்த இசைக்கலைஞரைப் பற்றி பேசாமல் உரையை நிறைவு செய்யவில்லை, இதிலிருந்து ராம் நிகழ்த்திய கச்சேரியின் செறிவைக் காணலாம்.

கச்சேரிக்குப்பின் நிகழ்ச்சி தொகுப்பாளர் ராஜ சேகர், நிகழ்வினை தன் கையில் எடுத்துக்கொண்டார். அவரது அழைப்பிற்கேற்ப திரு. தயாளன் அவர்கள் வந்திருக்கின்ற விருந்தினர்களையும், பத்திரிக்கை மற்றும் ஊடக நண்பர்களையும், பார்வையாளர்களையும் வரவேற்று பேசி இனியதொரு துவக்கத்தை முறையாக ஆரம்பித்து வைத்தார்.

நிகழ்ச்சின் முதல் நிகழ்வாகவே லீனா மணிமேகலைக்கு பாராட்டுப் பத்திரம் வாசிக்கப்பட்டு அவருக்கான கேடயத்தை பாலுமகேந்திரா முன்னிலையில் மேடையில் அமர்ந்திருக்கின்ற ஆளுமைகள் ஒன்றிணைந்து தங்கள் கரங்களால் ஒப்படைத்தனர். லெனின் விருதின் ரொக்கப்பரிசான ரூபாய். பத்தாயிரத்தை எழுத்தாளர். அழகிய பெரியவன் வழங்கினார். லீனா மணிமேகலைக்கான பாராட்டுப் பத்திரத்தை சிவகாமி.ஐ.ஏ.எஸ் வழங்கினார்.

விருதுகள் ஏற்படுத்திய மகிழ்ச்சியும், சலசலப்பும் கொஞ்சம் தணிந்தவுடன் எல்.வி.பிரசாத் டி.வி. அகாதமியில் இயக்குனராக பணிபுரிந்து வருகின்ற திரு.ஹரிஹரன் அவர்களின் பேச்சு ஆரம்பமானது.

இயக்குனர் ஹரிஹரன்:

லீனாவின் படங்களைப் பார்க்கும்பொழுது நாமும் அந்தச் சம்பவங்கள் நடக்கின்ற இடங்களைச் சென்று அங்குள்ள மக்களை சந்திக்க வேண்டும்போல உள்ளது. லீனா மணிமேகலை எடுத்த படங்கள் முப்பது நிமிடங்களுக்குள் முடிந்துவிடுவதாகயில்லை. அதனை நாம் மூன்று மணிநேரமாகவும் பார்க்கலாம், அல்லது மூன்று நாட்களுக்கும் பார்க்கலாம். ஏனென்றால் சினிமாவிற்கு எல்லையேயில்லை. அவர் சுருக்கமாகத்தான் முப்பது நிமிடங்களுக்கு படங்களை சுருக்கித் தந்திருக்கின்றார். ஆனால் படம் முடிவற்ற எல்லையில் இன்னும் தொடர்ந்து பயணித்து வருகின்றது.

நீங்கள் திரையரங்கத்திற்கு படம் பார்க்கச் செல்கின்றீர்களெனில் படம் இரண்டு மணி நேரத்திற்குள்ளாக முடிக்க வேண்டும். அதற்கு நடுவில் ஒரு இடைவேளை வேண்டும் போன்ற தொழிற்சாலைக்குரிய கட்டுப்பாடுகள் எல்லாம் சினிமாவின் மீது விதிக்கப்படுகின்றது. தியேட்டர்காரர்களுக்கு முறுக்கும்,, பாப் கார்னும் விற்பதற்காக இடைவேளை விடவேண்டியதாக உள்ளது.

லூமியர் பிரதர்ஸ் முதன் முதலாக தனது கேமராவின் வாயிலாக 50நொடிகளுக்கு ஒரு படம் எடுத்து காண்பித்தார். ஆனால் இப்பொழுது அண்மையில் பார்த்தீர்களேயானால், “அவதார்”, என்ற திரைப்படத்திற்கு சிறந்த ஒளிப்பதிவாளருக்கான விருது வழங்கப்பட்டது. அது எப்படி சிறந்த ஒளிப்பதிவு என்று சொல்லமுடியும். அந்தக் கேமிரா எந்தவிதமான வெளியுலகத்தையும் பார்க்கவில்லை, முழுப்படமுமே ஒரு அரங்கை நிர்மாணித்து அதற்குள் முழுவதுமாக காட்சிப்படுத்தப்பட்ட படம் தான் ”அவதார்”. ஆனால் பாலுமகேந்திராவோ வெளியுலகம் முழுவதையும் தன் கையாலேயே ஒளிப்பதிவு செய்திருக்கின்றார்.

தற்போது படத்தின் காட்சியில் ஒரு புகைப்படம் சிறப்பாக வரவேண்டுமானால் கூட 500 பேர் வேலைசெய்கின்றார்கள். இந்த நிலைமை நீடித்தால் இனி ஒவ்வொரு காட்சி எடுக்கவும் 500 பேர் சினிமாவில் வேலை செய்ய வேண்டிய நிலைமை வரக்கூடும். இதைத்தான் டிஜிட்டல் சினிமா புரட்சி என்றெல்லாம் மக்கள் நினைக்கின்றனர். ஆனால் இதுவல்ல டிஜிட்டல் சினிமா.

சினிமாவில் இருப்பவர்களை நீங்கள் கேட்டீர்களேயானால் அவர்கள் சொல்வார்கள், கண்டவனெல்லாம் சினிமா எடுத்துக்கிட்டு இருக்கான். இதுல அவர்கள் சொல்ல வர்ற விஷயம் என்னவெனில் இந்நவ நாகரிக உலகில் எவர் வேண்டுமானாலும் சினிமா எடுக்கலாம். சினிமாவை சாத்தியப்படுத்த ஒரு சின்ன கேமரவோ, அல்லது செல்போனோ கூட போதும்.

அதற்கான அச்சாரமாகத்தான் இளைஞர்கள் பலரும் தான் எடுத்த குறும்படத்தையோ, ஆவணப்படத்தையோ இணையத்தில் பதிவேற்றி பலரது கவனத்திற்கும் கொண்டுசெல்கின்றனர். எவரும் திரையரங்கை எதிர்பார்ப்பதில்லை. திரையரங்கில் கிடைக்கின்ற வரவேற்பு இணையத்திலும் கிடைக்கின்றது. இனி வரும் காலங்களில் லீனா மணிமேகலை எடுத்த படங்கள் போலத்தான் பலவும் வரப்போகின்றன. என்பதோடு விருதுபெற்றுள்ள லீனாவிற்கு வாழ்த்துக்கள் கூறி எனது உரையை முடித்துக்கொள்கின்றேன்.
அடுத்ததாக தன் கருத்தினை பதிவு செய்ய வந்தவர் எழுத்தாளர், சமூக ஆர்வலர் சிவகாமி ஐ.ஏ.எஸ் அவர்கள்.

சிவகாமி ஐ.ஏ.எஸ்:

விருது பெற்றிருக்கும் சகோதரி லீனா மணிமேகலை, மேடையில் வீற்றிருக்கும் சான்றோர் அனைவருக்கும் என் வணக்கத்தை உரித்தாக்கிக் கொள்கின்றேன்.

லீனாவிற்கு பல முகங்கள் உண்டு. அவர் ஒரு கழக எழுத்தாளர், ஆவணப்பட இயக்குனர், கவிஞர். அவரது கவிதைகள் ஒன்றிரண்டு நேரமும் சந்தர்ப்பமும் கிடைக்கும் போதெல்லாம் வாசித்திருக்கின்றேன். ஆனால் நேற்றுதான் (14.05.13) அவருடைய கவிதைத் தொகுப்பை முழுவதுமாக வாசிக்கின்ற சந்தர்ப்பம் கிடைத்தது. அதிர்ச்சியடைந்தேன். உண்மையிலேயே ஆழ்ந்த வாசிப்புத் தளத்தை நோக்கி அழைத்துச் செல்லப்பட்டிருக்குமேயானால் சமூக மாற்றத்திற்கான வேரைப் பாய்ச்சியிருக்கும். நிச்சயம் லீனாவின் கவிதையைப் பற்றி நிறைய பேச வேண்டும். ஆனாலும் நாம் எதற்காக இங்கு கூடியிருக்கின்றோமேயானால் சிறந்த ஆவணப்படத்தை லீனா மணிமேகலை தொடர்ந்து எடுத்து வந்தார் என்பதற்காக. இதில் சிறந்த என்கின்ற அடைப்பிற்குள் ”சமூக மாற்றத்திற்கான படங்கள்”, என்பதனையும் சேர்த்துக்கொள்ளலாம்.

இங்கு லீனா யார் பெயரால் விருது பெற்றாரோ அவரைப் பற்றியும் நான் கூற கடமைப்பட்டிருக்கின்றேன். லெனின் அவர்களைப் பற்றி அறியாதவர், தெரியாதவர் இருக்க முடியாது. அவர் பெயரால் ஒரு விருதே இயங்கி வருகின்றது என்பது நம் அனைவருக்கும் மிகுந்த மகிழ்ச்சியை தரக்கூடிய ஒன்று. இளைய தலைமுறையினர் பலரும் புதிது புதிதாக குறும்படங்களும், ஆவணப்படங்களும் தொடர்ந்து எடுத்துவருவதற்கு உந்து சக்தியாக இருப்பவர். எனக்குத் தெரிந்து அவரது முதல் குறும்படம் தமிழ் நாட்டிலேயே மிகவும் பரவலாக பேசப்பட்ட குறும்படமாக இருந்தது. மற்ற சிலர் எடுத்த குறும்படங்கள் எல்லாமே கல்லூரியில் ஒப்படைப்பதற்காக செய்யப்பட்ட குறும்படங்கள்தான். கடந்த பத்து வருடங்களாகத்தான் குறும்படங்கள் அதிக அளவில் வெளிவரத்துவங்கியுள்ளன. எனக்கு முன்பு பேசிய ஹரிஹரன் சொன்னது போல தொழில் நுட்ப வசதியின் காரணமாக அதிக அளவில் குறும்படங்கள் எடுத்து வருகின்றனர். இதற்கான தளத்தை அமைத்துக்கொடுத்தவர் சகோதரர் பீ.லெனின் அவர்கள்.

இனி லீனா எடுத்த ஒரு படத்தைப் பற்றி பேச ஆசைப்படுகின்றேன். அந்தப்படம் ”தேவதைகள்”, பெரும்பாலானோர் பார்த்திருக்கக் கூடும். ஆவணப்படங்களிலேயே ஒரு வசதி இருக்கின்றது. நீங்கள் எதனையும் தனியாக முனைந்து செய்ய வேண்டாம். அந்த நூதனமான மனிதர்களை அவர்கள் போக்கிலேயே பேச வைத்து விட்டால் போதும். வேண்டுமளவிற்கு அவர்களை பேச வைத்துவிட்டு பிறகு நமக்கு எப்படி வேண்டுமோ அப்படி நாம் தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்வதே பெரும்பாலான ஆவணப்படங்களின் செயல்பாடாக இருந்து வருகின்றது. முன்கூட்டியே இதற்கு ஒரு திட்டமிடல் இருந்திருக்கின்றது. இதில் முக்கியமானது எந்த கருவினை மையமாக வைத்து படம் இயங்க வேண்டும்.

இதில் ஏன் லட்சுமி, சேதுராக்கு, கிருஷ்ணவேணி என்ற மூன்று பெண்களையும் சுற்றி ஆவணப்படம் அமைக்க வேண்டும். அவர்கள் வித்தியாசமானவர்களா? அப்படி வித்தியாசமானவர்கள் என்றால், எந்த அளவிற்கு வித்தியாசமானவர்கள், எப்படி சமூகத்தினால் புறக்கணிக்கப்பட்டிருக்கின்றார்கள், அல்லது இந்த சமூகத்திலிருந்து விலகி தங்களுக்கு தாங்களாகவே ஒரு உலகத்தை சமைத்துக்கொண்டார்களா? எதனடிப்படையில் இந்த தேர்வு நடந்தது. அல்லது லீனா மணிமேகலை அவர்கள் தற்செயலாக இந்தப்பெண்களைச் சந்திக்க அதன் பின்பு அவர்களைச் சந்தித்து அவரவர்களின் பிரச்சனையை அறிந்து ஆவணமாக்கும் முயற்சியில் ஈடுபட்டாரா?

என்னைப் பொறுத்தவரை இந்த பாத்திரப்படைப்புகளை பொறுத்தவரை எப்போதும் நாம் அன்றாட வாழ்வில் பார்க்கின்ற பாத்திரப்படைப்புகளாக அவர்கள் இல்லை. ஆனால் அவர்களைப் போல உலகத்தில் இல்லாமலுமில்லை. மிகவும் சொற்பமாக இருக்க கூடிய பாத்திரப்படைப்புகள்தான்.
”மாத்தம்மா”, என்ற படத்தை ஆரம்பத்திலேயே அவர் எடுத்த பொழுது அங்கு வாழ்ந்த அருந்ததிய சமூகத்தினர் கோபக் குரல் எழுப்பினார்கள். மாத்தம்மா என்ற அமைப்பே கிடையாது, படத்திற்காக வேண்டுமென்றே மாத்தம்மா உருவாக்கப்பட்டார் என்றவொரு குற்றச்சாட்டை எழுப்பினார்கள். ஆந்திராவில் வேண்டுமானால் ”மாத்தம்மா”க்கள் இருக்கலாம். ஆனால் தமிழ் நாட்டில் மாத்தம்மாக்கள் கிடையாது, இது அருந்ததிய இன சமூகத்தையே கேவலப்படுத்தும் விஷயமென என்னிடமே வந்த குற்றம் சாட்டினார்கள்.

நான் உடனேயே எனது கேமராவை எடுத்துக்கொண்டு அந்தக் கிராமத்திற்கு சென்றேன். அதற்குள் இந்தப் படம் எடுத்து சர்ச்சைக்குள்ளாகி மக்கள் பேச மறுக்கும் ஒரு சூழல் உருவாகியிருந்தது. அங்கே ஒரு மாத்தம்மாவை நான் பார்த்தேன். சிறுவயது மாத்தம்மாவை நான் பார்த்தேன். அங்கே நான் கேள்விப்பட்டது குழந்தைக்கு உடம்பு சரியில்லையாதலால் மாத்தம்மா என்ற தெய்வத்திற்கு நேந்துவிடப்பட்ட செய்தி. பின்னர் எவருக்கும் அந்த குலதெய்வப் பாட்டு தெரியாதென்றார்கள். இந்த இடத்தில் நாம் ஒரு கேள்விக்குறியாகிவிடுகின்றோம்.

நாம் நம்புவதோ, மக்கள் நம்புவதோ, மாத்தம்மா என்றவொரு கேவலமான வழக்கம் நம்மிடையே இருப்பதை உணர்ந்து அதை நிறுத்துவதாகவும் நாம் பலவிதமாக பார்க்கலாம். ஆனால் எது எப்படியோ அந்தக் கிராமத்தில் இந்த ஆவணப்படம் வாயிலாக ஒரு மாற்றத்தை நாம் காணலாம்.

அடுத்ததாக தேவதைகள் படத்தில் சவங்களை புதைக்கின்ற பெண்ணைப் பற்றிய காட்சியை படம்பிடித்திருந்தார். அப்பொழுது கேமிராவின் பின்னாலிலிருந்து ஒரு குரல் சொல்லப்பட்டது. இரண்டு ஆண்கள் சவத்தைப் பிடித்து குழியை நோக்கி இழுக்கும் பொழுது பின்னாலிருந்து ஒரு பெண் குரல் கேட்கின்றது, “நீயும் போய் பிடி”, என்று அதற்கு அந்தப்பெண்ணும் ”நானும் போய் பிடிக்கணுமா?”, என்று சொல்லியபடியே போய் சவத்தைப் பிடிக்கின்றாள். அப்பொழுது வசனம் வருகின்றது, “என்னுடைய மகன் எனக்கு உதவி செய்யாவிட்டால் எப்படி?” என்று. ஆனால் பெண் தான் இவ்வேலையை செய்து வருகின்றாள் என்று சொல்ல வருகின்றார் இயக்குனர். அதற்குள் இந்த ஆண்கள் வேலை செய்துகொண்டிருக்கின்றார்கள். அதற்கு சமாதானம் சொல்லப்படுவதாக நான் பார்க்கின்றேன்.

இது திணிக்கப்படுவதாக இல்லை. ஏனென்றால் நான் மாவட்ட ஆட்சித்தலைவராக இருக்கும்பொழுது கிராமங்களிலே ஆய்வு செய்ய குழுவினரோடு செல்வேன். பின்னொரு சமயம் சாண எரிவாயு திட்டத்தைப் பற்றி ஆய்வு செய்வதற்காக நான் சென்றிருந்த சமயத்தில் கலெக்கடருக்கான வாகனத்தைப் பார்த்தவுடன் வீட்டிலிருந்த ஆண்களெல்லாம் வேலை செய்வதுபோல வந்துவிடுவார்கள். வந்தபின்னர் முதல் ஆளாக கலெக்டர் பக்கத்தில் நிற்க போட்டி போடுவார்கள்.

நான் கேட்டேன்

இந்த சாண எரிவாயு திட்டம் எப்படி செயல்படுகின்றது?, யார் வந்து வேலை செய்வார்கள்? என்று கேட்ட பொழுதுதான் ஒருவர் சொன்னார், என் அண்ணிதான் இப்பணியை செய்து வருகின்றாரென்று. உடனே நான் சொன்னேன், ”அப்பொழுது நீ இங்கிருந்து கிளம்பு, உன் அண்ணியை இங்கு வரச்சொல்”, என்றேன்.

இதேபோன்றதொரு சூழல் தான் தேவதைகள் ஆவணப்படத்திலும் நடந்திருக்கும், கேமராவைப் பார்த்த வேகத்தில் அந்த இரண்டு ஆண்களும் அந்தச் சவத்தை இறக்கியிருக்கலாம். அப்பொழுது “நீங்கள்தானே வழக்கமாக பிணத்தைப் பிதைக்கின்றீர்கள், போய் நீங்கள் பிடியுங்கள்”, என்று கூட லீனா மணிமேகலை சொல்லியிருக்கலாம். அந்த ஆண்களுக்கிருக்கும் கேமிரா மீதான மோகத்தை இது காட்டிக்கொடுத்து விடுகின்றது.

மீண்டும் அந்த பாத்திரப்படைப்பை நோக்கிச்செல்லலாம். இவர்கள் சற்றே அதீதமானவர்கள். அந்த ஒப்பாரி வைக்கின்ற பெண்ணைப்போலவே எங்களுடைய விழாக்களுக்கு கூட ஒரு பெண்ணை அழைத்திருந்தோம். அவரும் திருவண்ணாமலையைச் சேர்ந்தவர்தான். தருமபுரியிலே இருநூறுக்கும் அதிகமான வீடுகள் கொழுத்தப்பட்டபோது அதனை போராட்ட வழியில் நடத்த சைதாப்பேட்டையில் ஒரு கூட்டம் ஏற்பாடு செய்திருந்தோம். அங்கு அந்தப்பெண்ணை அழைத்திருந்த காரணத்தினால் எரிந்த வீடுகளுக்கெல்லாம் சேர்த்து அந்தப்பெண் ஒப்பாரி வைத்து அழுதார். இதனை போராட்ட வடிவில் நாங்கள் பார்க்கின்றோம். இப்பொழுது லட்சுமி என்ற பெண்ணைப் பாருங்கள். இவள் போராட்டக் காரியா? என்ன அவள் வேட்கை?. இயக்குனர் கவர்ந்ததை விடுத்து நம்மை எது கவர்ந்தது?. அவள் வைக்கின்ற ஒப்பாரிகளா? அல்லது அவள் முன்வைக்கின்ற கெட்ட வார்த்தைகளா? அல்லது யாருக்கும் பயப்பட மாட்டேன் என்று சொல்வதா? இல்லையென்றால் ஆண்கள் என்னை அடித்தாலும் அவர்களை திருப்பி அடித்துவிட்டுத்தான் மறுவேலையைப் பார்ப்பேன் என்று சொல்கின்ற துணிச்சலா.? அல்லது தான் ஒருநாளைக்கு 550 ரூபாய் சம்பாதித்து 5 குழந்தைகளை காப்பாற்றினால் கூட பண் (bread) பாக்கெட் வாங்கி வந்து ராமா, ராமா என்று சத்தம் போடுகின்றாள். அவள் அவ்வாறு சத்தம் கொடுத்தவுடன் நான் ஏதோ நாய்தான் வரப்போகின்றது என நினைத்தேன். ஏனென்றால் வீட்டில் நாம் வளர்க்கின்ற நாய்களுக்கு இம்மாதிரியான பழக்கத்தை கொண்டிருப்பது வழக்கம். ஆனால் குரங்குகள் ஓடிவந்தன, இது எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது.

நாயிடம் கொடுப்பதை விட குரங்கிடம் கொடுப்பதில் ஒரு தன்னிறைவு தெரிகின்றது. காரணம் நாய்க்கு கொடுக்கும் பிஸ்கட்டுடன் வீட்டிற்கு காவலாக இருக்க வேண்டும் என்பதனையும் வாங்கிக்கொள்கின்றோம். ஆனால் குரங்கிடம் அப்படி ஏதும் பிரதிபலன் நாம் எதிர்பார்க்க முடியாது, அதில் நியாமுமில்லை. இந்தக்குணம்தான் லட்சுமிக்கு வித்தியாசமானதா? அல்லது பெண்களுக்கு தானகவே தன் கைகால்களை அசைத்து விருப்பத்தை ஏற்படுத்துகின்ற வழக்கத்தை தமிழ் கலாச்சாரம் கற்றுக்கொடுக்கவில்லை. கால் மேல் கால் போட்டு உட்கார கூடாது, நிமிர்ந்து பார்க்க கூடாது இப்படி நூதனமான உடற்கட்டுப்பாடுகள் பெண்களுக்கு உண்டு. அந்த அடிப்படையில் கை கால்களை பரத்திக்கொண்டு அவர் ஆடுவதா.? ஆளறவமற்ற சூழலில் தன் விருப்பம் போல கை கால்களை அசைக்கின்ற சுதந்திரத்தையா.? எது நம்மை கவர்ந்தது?. இதனையெல்லாம் பார்க்கின்றபொழுது கண்ணீரை வரவழைக்கின்றது.

ஆவணப்படத்தினுடைய நேரடித் தாக்கம் இதுதான். இங்கே கதை சொல்லல் இல்லை. தத்துவார்த்துவமான இணைப்புகள் இல்லை. எதுவுமே இல்லை. நாமும் அந்த பாத்திரமும் நேருக்கு நேராக நிற்கின்றோம். அவர்கள் நம்முடன் பேசுகின்றார்கள், அங்கே இயக்குனர்கள் கூட காணவில்லை. இதுவே அவ்வியக்குனரின் வெற்றி. கதாபாத்திரத்தை நம்மிடம் நேரடியாக பேசவிட்டு, எந்த நுணுக்கமும், கலை என்கின்ற பெயரிலே நடிப்பும் இல்லாத நேரடியான எனினும் நம் மனதில் எதோ ஒரு வழியில் பாதிக்கின்ற அளவிற்கு ஒரு நுட்பம் நிறைந்த சமாச்சாரத்துக்கு லீனா மணிமேகலை கொண்டு செல்கின்றார். இப்படி பல சிறப்புகள் கொண்ட ஒரு படைப்பு வெளிக்கொணர்ந்த லீனா மணிமேகலையை எவ்வளவு பாராட்டினாலும் தகும்.

ஆனாலும் எனக்கு கேள்விகள் இல்லாமலில்லை. ஏனென்றால் நான் அப்படி பழக்கப்பட்டிருக்கின்றேன். அந்தப்பெண் அப்படியிருக்கின்றாள். சரி. லீனா மணிமேகலை எப்படியிருக்கின்றாள்?. ஒரு இயக்குனருக்கும் பாத்திரப்படைப்பிற்குமான உறவு எப்படியிருக்கின்றது?. ஏன் லீனா மணிமேகலை அந்தப் பாத்திரத்தைப் போல ஆகிவிட வேண்டும் என விருப்பமடையவில்லை?. அவர் விருப்பட்டாரோ இல்லையோ ஒரு வாசகராகவும் நான் இருந்து பார்க்கின்றேன். வாசகருக்கும் அந்தப்பெண்ணிற்கும் உள்ள உறவு என்ன? தனித்தனியான எல்லைக்கோடுகளில் நின்று, அவர்கள் வித்தியாசமாக இருக்கட்டும். நாம் ஏன் வித்தியாசமாக இருக்கின்றோம்.? அந்தப்பெண்ணைப் போல ஏன் சுதந்திரமாக இருக்க முடியவில்லை.? பொருளாதார ரீதியிலேயே மிகவும் துன்பப் படுகின்ற குடும்பங்கள்தான். அதற்கான பரிதாபமா? கிடையவே கிடையாது. அந்தப் படத்தில் எங்கேனும் பரிதாபத்தை பார்க்கவில்லை. அவர்கள் கஷ்டப்படுகின்றார்கள், ஆனால் போராடுகின்றார்கள். ஏதோ ஒரு வகையிலே இந்த சமூகத்தோடு மோதிக்கொண்டிருக்கின்றார்கள். ஏதோ ஒரு வகையிலே இந்த சமூகத்தை மாற்ற வேண்டுமென்று ஆசைப்படுகின்றார்கள். தன்னுடைய வாழ்வின் பூரணமாக அவர்கள் அதனையே உணருகின்றார்கள். அவர்கள் பேசுகின்ற பேச்சிலே அது தெரிகின்றது. அதேபோல நாம் அன்றாடம் பழகுகின்ற சக மனிதர்கள், தங்களை உணர்ந்திருக்கின்றார்களா? என்பது எனக்குத் தெரியவில்லை. ஏனெனில் நாம் பிறருக்காக வாழ ஆசைப்படுகின்றோம். பிறர் மதிக்க வேண்டும். என்ன உடை உடுத்தி, எங்கு செல்ல வேண்டும் என்பதில் ஆர்வமாக இருக்கின்றோம். அது நமது சுதந்திரம் என்று கூட சொல்லிக்கொண்டிருக்கின்றோம். ஆனால் எந்த அசைவுகளும், யாரைப்பற்றியும் கவலைப்படாமல் ஆடுகின்றார். ஒருவேளை நம்முடைய அம்மாவோ, சகோதரியோ இப்படியான ஆட்டம் ஆடினால் முழுமையான அதிர்ச்சிக்குள்ளாகி “போதும் ஆடாத நிறுத்து, எல்லாம் பார்க்குறாங்க” என்று சொல்லியிருப்போம்.

ஆனால் அந்தப்பெண்ணினுடைய ஆட்டத்தை இன்னொருவர்களாக இருந்து பார்க்கும்பொழுது நாம் சுதந்திரமடைந்தவர்களாக நினைக்கின்றோம். அப்படியெனில் நமக்கு உண்மையிலேயே சுதந்திரம் இருக்கின்றதா? அவர்களை விட நம்மை உணர்ந்து கொண்டோமா?

நாம் எல்லாவற்றைப்பற்றியும் கவலைப்படுபவர்களாக இருக்கின்றோம். நாம் என்ன நினைக்கின்றோமென்றால், நாம் என்ன பேச வேண்டும்? எப்படிப் பழக வேண்டும் என்றெல்லாம் ஒரு வரையறையை ஏற்படுத்திக்கொண்டு அதற்குள் வாழ்பவர்களாக இருக்கின்றோம். ஆனால் அந்தப்பெண்கள் அப்படியில்லை. அதனால்தான் லீனா மணிமேகலை அவர்களுக்கு ”தேவதைகள்”, என்று பெயரிட்டார்.

இன்றைக்கு லீனா சக காலத்திலே மிகவும் துணிச்சலான சமூக மாற்றத்தை நோக்கி நடைபோடுகின்ற நல்லதொரு பெண்மணி. அவரது கவிதையைப் பற்றி சொல்லவேண்டுமென்ற ஆவலில் உள்ளேன்.
கவிதைகள் நம்முடைய அனுபவங்களிலிருந்து வரும்பொழுது, நாம் வேறு பெயர்களை போட்டு மறைந்து போகின்றோம். சில சமயங்களில் நாமாகவே வெளிப்படுகின்றோம். எப்படிப் பார்த்தாலும் அது நமது அனுபவம் தான். நமது அனுபவத்தின் எல்லை, நமது உடலுக்குள்ளேயே சுருங்கி விடுகின்றதா? அல்லது நம் உடல் கடல் போல் விரிகின்ற ஆற்றல் உள்ளதா? லீனா சிறந்த கவிஞர் என்பதில் துளியும் சந்தேகமில்லை, சிறந்த கழக எழுத்தாளர் என்பதிலேயே எந்த மதிப்பீட்டுக் குறைவும் இல்லை. சிறந்த சமூக சிந்தனையாளரான லீனாவுக்கு எனது பாராட்டுக்களை உரித்தாக்கிக்கொண்டு விடைபெறுகின்றேன். ”
தமிழ் ஸ்டுடியோ நிறுவனர் அருண்

முதலில் இவ்விழா இனிதே நடந்தேறிய நண்பர்களுக்கும், ஊடகத்துறைக்கும் நன்றிகள் தெரிவித்தார். விழா நடைபெறத்தேவையான பண உதவிகள் அளித்த அனைவருக்கும் மேடையிலேயே ஆளுமைகள் கைகளால் நினைவுப் பரிசுகள் வழங்கப்பட்டது.

லெனின் விருது நேற்றைக்கு முடிவு செய்து இன்றைக்கு நடத்தி முடிக்கப்படுவது அல்ல, இதற்கு ஒரு மாத காலமாகவே தமிழ் நாடு முழுவதும் ஏறத்தாழ 28 இடங்களில் விருது பெறும் லீனா மணிமேகலையின் ஆவணப்படங்களை திரையிட்டு, கலந்துரையாடி, விவாவதித்து, பின்னரே இம்மேடையில் விருது நிகழ்ச்சி நடைபெறுகின்றது. இத்தகைய நிகழ்ச்சியை சாத்தியப்படுத்த உதவியாகவும், திரையிட அந்தந்த ஊர் நண்பர்கள் ஏற்பாடு செய்த காரணத்திற்காகவும் அவர்களுக்கும் மேடையிலேயே விருந்தினர்களின் கரங்களால் நினைவுப் பரிசு வழங்கப்பட்டது.

லெனின் விருது எதற்காக என்பதனையும், ஏன் இவ்வருடம் லீனா மணிமேகலைக்கு இவ்விருது அளிக்கப்பட்டிருக்கின்றது என்பதனையும் அருண் அவர்களே மேடையில் எடுத்துரைத்தார்.
தமிழ்ஸ்டுடியோ அருண்: லெனின் விருது என்றதும் நிறைய நண்பர்கள் எண்ணிக்கொள்கின்றார்கள், அவர் எங்களுக்கு பணம் கொடுத்து நாங்கள் அவர் பெயரால் விருது வழங்குகின்றோம் என்று. உண்மையைச் சொல்ல வேண்டுமானால், லெனின் சாரிடம் ஆரம்பத்திலிருந்து நான் ஒரு புரொஜக்டர் வாங்கித் தருமாறு கேட்டிருக்கின்றேன். ஆனால் அவர் இதுவரை எங்களுக்கு வாங்கித்தரவில்லை. இது முழுக்க முழுக்க பொது மக்கள் உதவியினால் நடத்தப்படுகின்ற நிகழ்ச்சிதான்.

இந்தச் சமுதாயத்தின் மீது லெனின் கொண்ட அக்கறையின் காரணமாக நிறைய நல்ல காரியங்களைச் செய்து வருகின்றார், மாற்றத்தை நோக்கிய சினிமாவை எடுப்பதில் ஆவலாக உள்ளார். இத்தகைய காரணங்களினால் லெனின் மீது கொண்ட அன்பினால் நாங்கள் லெனின் பெயரில் விருது வழங்கும் நிகழ்ச்சியை நடத்துகின்றோம்.

சினிமாவின் உச்சத்தில் இருந்த லெனின் படத்தொகுப்பில் நிறைய வன்முறைக் காட்சிகளும், ஆபாசங்களும் இருப்பதைக் கவனித்து இனிமேல் இதுபோன்ற படங்களுக்கு எடிட் செய்ய மாட்டேன் என்று அவ்வுலகில் இருந்து விலகியவர். இவருக்கான இவர் விரும்பிய சினிமாக்களாக நாக் அவுட், ஊருக்கு நூறு பேர் போன்ற சினிமாக்களை எடுத்தார், அதற்காக தேசிய விருதும் பெற்றார். இவ்விரு படங்களையுமே தமிழ் நாடு முழுவதும் திரையிட்டு விவாதித்திருக்கின்றோம். சமூகத்தின் மீதான சாட்டையடிகளாகத்தான் லெனின் அவர்களது படங்கள் தொடர்ந்து இடம்பெற்று வருகின்றது. எங்களுக்கான அதிர்ஷ்டம் என்னவென்றால் இந்த நான்காவது முறையில்தான் லெனின் அவர்கள் இம்மேடையில் அமர்ந்திருக்கின்றார்.

இதில் லீனாவிற்கு ஏன் விருது வழங்குகின்றோமெனில், முதன் முதலாக இவ்விருதை லீனாவிற்கு நான் அறிவித்தபொழுது எண்ணற்ற மிரட்டல் தொலைபேசி அலைப்புகள் வந்தன. லீனா மணிமேகலயின் மீது இவ்வளவு பேர் கோபமாக உள்ளார்கள் என்பது எனக்கு அப்பொழுதுதான் தெரிந்தது. இது லீனாவிற்கே தெரியுமா? என்பது தெரியவில்லை. இவருக்கு மிகப்பெரிய எதிர்ப்பு நிலவியது. இது ஒரு படைப்பாளியின் மேல் ஒரு படைப்பாளிக்கு இருந்த வெறுப்பில்லை. ஒரு பெண்ணிற்கெதிரான ஆணாதிக்க சமூகத்தின் வெறியாகத்தான் நான் இதனை பார்க்கின்றேன்.

தினந்தோறும் காலையில் அலுவலகத்திற்கு சென்று வேலை பார்ப்பது, வீட்டிற்கு வந்தவுடன் முகநூலில் என்ன பிரச்சனை என்பதனை ஆராய்ந்து தனது கருத்தைப் பதிவு செய்வது, பின்பு இன்னொரு பிரச்சனை வந்தவுடன் தன் பங்கிற்கு மீண்டும் செய்தி பகிருவது, இப்படியே போய்க்கொண்டிருக்கின்ற உருப்படாத சமுகத்திற்கு லீனா தொடர்ந்து உழைத்து வருகின்றார். இவரது படைப்புகள் சிறந்தவைகளா? இல்லையா? என்பது அடுத்த கட்டம். ஆனால் எதிர்வினைகளுக்கு மத்தியில் சோர்ந்து உட்கார்ந்துவிடாமல் தொடர்ந்து உழைக்கின்றாரென்பது மிக முக்கியம்.

ஒரு ஆவணப்படம் எடுத்துப் பார்த்தோமேயானால் அதனதன் வலி தெரியும்., லீனா பத்து ஆவணப்படங்களை இயக்கியுள்ளார். இப்பொழுதெல்லாம் தன் படத்திற்கு தணிக்கைத் துறையோ, அரசாங்கமோ தடை விதித்தால் அதனை எதிர்க்க கூட எவரும் துணிவதில்லை. ஆனால் லீனா இந்த தடைகளை எத்தனை முறை சந்தித்தாலும் அதிலிருந்து விடுபட்டு வெளியே வந்து படத்தை வெற்றிகரமாக மக்கள் முன்னிலைக்கு கொண்டு செல்வார். தொடர்ச்செயல்பாடுகள் நடுவே எடுத்த ”தேவதைகள்” தான் எனக்கு மிக பிடித்த படம், பின்னர் ”பலிபீடம்”, படம் பற்றியும் நிறைய பேசலாம். அதாவது இந்த சமூகமே நாகரீகம் என்ற பெயரில் வைத்திருப்பதனை கேள்விக்குறிக்குள்ளாக்கிய படம், பலிபீடம். இந்தமாதிரி லீனாவின் பத்து படங்களையுமே சென்னையில் திரையிட்டோம். அதில் நீங்கள் எத்தனை படங்களை பார்த்திருப்பீர்கள் என்பது தெரியாது. ஆனால் கண்டிப்பாக லீனாவின் படங்கள் தவறவிட்டுவிடாமல் பார்க்க வேண்டிய படம்.

இதனைத் தவிர்த்து எனக்கும் சொல்ல வேண்டிய விஷயங்கள் சில உள்ளன. ஒரு திரைப்படத்திற்கு முக்கியமானது வடிவமைப்பும், உள்ளடக்கமும் (farm & content). இந்தக் காலத்தில் வெளிவருகின்ற படங்களுக்கு இம்மாதிரியான அம்ஷங்கள் இருக்கின்றனவா என்பதனை தேடிப்பார்த்தால் கூட ஒன்றிரண்டு கூட கிடைப்பதிரிது. பாலு மகேந்திராவின், ”வீடு” திரைப்படம் இந்த வடிவமைப்பிற்கும், உள்ளடக்கத்திற்கும் மிகச்சிறந்த உதாரணம். அந்தப் படத்தை நிறைய முறை திரையிட்டு பேசியிருக்கின்றோம். அந்தமாதிரியான படம் இதுவரையிலும் ஒருவரும் எடுக்கவில்லை. கிட்டத்தட்ட 25 வருடங்கள் கடந்துவிட்டன. ஆனால் அதற்கு மிக நெருக்கமான படைப்பை கொண்டுவந்த இயக்குனர்களில் பாலாஜி சக்திவேல் மிக முக்கிய இடத்தில் இருக்கின்றார். அவருடைய படமான ”காதல்”, ஜாதியைப் பத்தி மிக நுட்பமான, துல்லியமாக ஆழமாக இதுவரை எந்த படங்களிலும் சொல்லி நான் பார்த்ததில்லை. இறுதியில் படம் முடியும்பொழுது கூட அவரால் மூன்று நாட்களுக்கு ரசிகர்களை அழ வைத்திருக்க முடியும். ஆனால் அவர் அப்படியாக செய்யவில்லை, முடியும் தருவாயில் அழகாக தன்னம்பிக்கை தரக்கூடியதாக முடித்து வைத்திருக்கின்றார். இதுதான் சினிமாவின் சரியான வடிவமைப்பிற்கு உதாரணம்.

ஆனால் நம் ஆட்கள் இதனை மிக தவறாக புரிந்து வைத்திருக்கின்றார்கள், இவர்களைப் பொறுத்தவரை வடிவமைப்பு என்பது நான்கு சண்டைக்காட்சிகளும், குத்துப்பாட்டும்தான். இது யாருக்கு பிடிக்குமென்று வைத்திருக்கின்றார்களென்பது தெரியவில்லை. ஆனால் இதுதான் காலங்காலமாக தொடர்ந்து வருகின்றது.

பாலாஜி சக்திவேல்:

விருது பெறுகின்ற லீனா மணிமேகலைக்கு வாழ்த்துக்கள். நான் இதற்கு முன் லீனாவினைப் பற்றி தவறான எண்ணங்களை வைத்திருந்தேன். அதற்காக லீனாவை நான் திட்டுவதாக தவறாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டாம். பின்னர் அருண் என்னைத் தொடர்பு கொண்டு இவ்வருடம் லீனா மணிமேகலைக்கு விருது வழங்குகின்றோம், நீங்கள் கண்டிப்பாக வரவேண்டும் என்று சொன்னபொழுது கூட லீனாவின் எந்த ஆவணப்படத்தையும் நான் பார்க்கவில்லை.

அருண் ஏன் இவ்வளவு சர்ச்சைக்குள்ளாகியிருக்கின்ற லீனாவிற்கு விருது வழங்குகின்றார், என்ற சந்தேகம் வந்தது. காரணம் அவர் மீது எனக்கு மிகுந்த மரியாதை உண்டு. காரணம் ஆனந்த் பட்வர்தனின் “ஜெய் பீம் காம்ரேட்”, என்கின்ற ஆவணப்படத்தினை அவர் திரையிட்டார். மிகப்பெரிய மாற்றத்தை நோக்கிய படமாக ஜெய் பீம் காம்ரேட் இருந்தது. அப்படிப்பட்ட அருண் ஏன் இம்முறை லீனாவிற்கு தருகின்றார். லீனா நன்றாக கவிதை எழுதுவார், நிறைய ஆவணப்படங்கள் எடுத்துள்ளார் என்பது தெரியும். பின்னர் மாத்தம்மா, தேவதைகள் என்ற இரு ஆவணப்படத்தையும் எனக்கு அருண் அனுப்பி வைத்தார்.

அவ்விரு படங்களைப் பார்த்தவுடனேயே, உண்மையாகச் சொல்கின்றேன், நீங்கள் குறிப்பிடுகின்றீர்களே அந்த வடிவம் , உள்ளடக்கம் இவையெல்லாம் செறிவாக, ஆழமாக, நுட்பமாக, மிகவும் அநாசியமாக தெளித்திருக்கின்ற ”தேவதைகள்”, படம் மிக அற்புதமான ஒரு படைப்பு. அப்படத்தை நீங்கள் அனைவரும் கண்டிப்பாக பார்க்கவேண்டும் என்பது எனது விருப்பம்.

அதுவும் ”கிருஷ்ணவேனி”, அந்தப் பிணத்தை தூக்கிக்கொண்டு செல்லும்பொழுது அவள் சொல்வாள், ”இந்தப் பிணம் இன்னும் சிதைந்து நிறைய ரத்தமாக வரும், அப்பொழுதும் போலீஸ்காரர்கள் எங்களிடம் ஒப்படைக்க மாட்டார்கள், இந்தப் பிணங்களை போலீஸ்காரர்களிடமிருந்து வாங்குவதற்குள் பெரும்பாடு ஆகிவிடும், ஏதோ கேமராயெல்லாம் வைத்திருப்பதால் இன்றைக்கு சீக்கிரம் தந்துவிட்டார்கள்”, என்பாள். இது மிக முக்கியமான காட்சி. நாமெல்லாம் ஒரு கதை சொல்லி, கறபனையாக பயிற்சி செய்து வைத்திருப்பதை அப்படியே திரையில் உருமாற்றுவதையும், ஆவணப்படம் என்று வருகின்ற பொழுது நிஜத்தை அப்படியே பதிவு செய்கின்றார்களென்பதில் இதுதான் நிஜம். இதுதான் சத்தியம்.
பயிற்சி செய்தெல்லாம் அந்த முக பாவனைகளை இனிமேல் வாங்குவது இயலாது. நீங்கள் டிஸ்கவரி சேனலில் பார்த்தீர்களேயானால் ஒரு சிங்கம் கொட்டாவி விடுவதை காத்திருந்து படம் எடுப்பதைப்போல, இனிமேல் யதார்த்த வாழ்வினை அப்படியே பதிவு செய்து பின்னர் அதனை எடிட் செய்து வருவதே சினிமாவாக இருக்கும் என்பது என் நம்பிக்கை. அதற்கு இந்த ”தேவதைகள்”, ஆவணப்படம் சாட்சியாக உள்ளது.

இப்படியான கனமான ஒரு படத்தை பதிவு செய்துள்ள லீனாவிற்கு எனது வாழ்த்துக்களையும் பாராட்டுதல்களையும் தெரிவித்துக்கொண்டு விடைபெறுகின்றேன்.

இப்படியாக லீனாவின் படங்கள் தீவிர சினிமாவில் இருப்பவரையும் பாதித்திருப்பதை இயக்குனர் பாலாஜி சக்திவேலின் வாயிலாக அறிந்துகொள்ள முடிந்தது.

இதற்கு பின் பேச வந்தவர் நடிகர் சார்லி, இவர் நடிப்பிற்கேற்ப, மேடையில் பேசும்பொழுதும் சாதாரணமாக நகைச்சுவைப் பாணியில்தான் பேசினார். எதனையும் வலிந்து திணித்துக்கொள்ளாமல் இயல்பாக தன் கருத்துக்களை மக்களிடையே பதிவு செய்த சார்லியின் வார்த்தைகள் வந்திருந்த பார்வையாளர்கள் மத்தியில் தாக்கத்தை விதைத்திருந்தது. சார்லியின் குரலையும், உருவ அமைப்பையும், முக மாற்றத்தையும், ஒலியின் ஏற்ற இறக்கத்தையும் மனதில் வைத்துக்கொண்டு இந்தக் கட்டுரையை படித்தீர்களேயானால் உங்களாலும் நேரில் கண்ட பேச்சின் இன்பத்தை எய்துவிட முடியும்.

நடிகர் சார்லி

அவையோருக்கு என் பணிவான வணக்கத்தை தெரிவித்துக்கொள்கின்றேன்.

Main stream cinema, மாற்று சினிமா, parallel cinema இது ஒரு டைப்பான சினிமா, இப்படியான எந்த சினிமா பற்றியும் எனக்குத் தெரியாது. ”மாற்று சினிமா”, பற்றி தெரியாமல் வெறும் ”சோற்று சினிமா”, மட்டுமே எனக்குத் தெரியும். சார்லி நிறைய படித்தவர்னு நிறைய பேர் சொன்னார்கள். அதற்கும் ஒரு காரணம் இருக்கு, இப்பொழுது வேலை இல்லையென்பதால் தான் அருண் முழு ஈடுபாட்டோடு இந்த வேலை பார்க்கின்றார். எனக்கு வேலை இல்லைங்கிறதாலதான் நானே படிச்சேன்.

நான் அடிப்படையிலே சினிமாக்காரன் கிடையாது, பரிபூரணமான அக்மார்க் முத்திரை குத்தப்பட்ட நாடக நடிகன். அப்படியெனில் நாடகத்திற்கும் சினிமாவிற்கும் என்ன பெரிய வித்தியாசம் என்று நீங்கள் கேட்கலாம் அல்லவா?

சினிமா என்பது பதிவு செய்தல், நாடகம் என்பது பயின்று கொள்ளுதல். சினிமாவை ஒரு முறை முடிவு செய்துவிட்டால் அக்காட்சி அப்படியேதான் இருக்கும், அதில் நடிகனுக்கு வேலை கிடையாது. சினிமா என்பது இயக்குனருக்குண்டான மீடியா. நாடகம் என்பது நடிகன் சுயமரியாதை, சிந்தனையுணர்வோடு இருக்க கூடிய களம்.

அப்படியெனில் நாடகக் காரர்களுக்கு மிக முக்கியமான ஒரு தளம் அவனது உடல். அந்த உடல் எப்பொழுது தெளிவாக இருக்குமெனில் சிந்தனை, உணர்வு எல்லாம் சரியாக இருக்கும் பட்சத்தில் தான் உடல் சரியாக இருக்கும். இதில் எந்த இடத்தில் தடுமாறினாலும் உடல் சீரழிந்துவிடும்.
இரண்டு பாதங்கள் நிற்கின்ற நிலையை வைத்துக்கொண்டே அவரவர்களின் வயதை சொல்ல முடியும். ஒருவர் பேனாவின் எந்த முனையில் கை வைத்திருக்கின்றார் என்பதனை வைத்து அவர் எதனை மனதில் நினைத்துக் கொண்டிருக்கின்றாரென்பதனை சொல்ல முடியும்.

1995ல் ஓய்வு பெற்ற யூஜின் ஜென்லின் என்ற பேராசிரியர்., இப்பொழுது தனியாக ஒரு இன்ஸ்டிட்யூட் வைத்து நடத்தி வருகின்றார். அவர் ஏதோ நமக்குத் தெரியாத முக்கியமான விஷயத்தை சொல்லியிருப்பாரென்று இணையத்தின் உள்ளே சென்று பார்த்தால், எல்லாம் நம்ம ஊரில் பாட்டி, தாத்தா, அம்மா, அப்பா, சித்தப்பா, சித்தி , மச்சான் சொல்லிக்கொடுத்தவைகளையே அவரும் சொல்லியிருக்கின்றார்.

நாம் அடிக்கடி சொல்வோமே, “உங்கள நெனச்சப்ப சார்., அப்படியே வயித்துல பால் வார்த்த மாதிரி இருந்துச்சு சார்”, என்று , இது உடல் சம்பந்தப்பட்ட ஒன்று. ”சார், அந்தக் கவிதை படிச்சேன், படித்தவுடனேயே அப்படியே கப, கப, கபனு உடலெல்லாம் எரிய ஆரம்பிச்சுடுச்சு சார்”, இதுவும் உடல் சம்பந்தப்பட்ட ஒன்று.

எப்பொழுதுமே, மனிதன் பொய் சொல்லலாம், அவனுடைய சிந்தனை பொய் சொல்லலாம், உணர்வுகள் பொய் சொல்லலாம், ஆனால் நண்பர்களே பொய்யே சொல்லாதது ஒன்று இருக்குமேயானால் உற்று கவனித்துப் பாருங்கள் உடல் என்றுமே பொய் சொல்லாது.

லீனா மணிமேகலை என்ற படைப்பாளி, ஒரு சிறந்த கவிஞர். அவரது படைப்புகளை நடிகன் என்ற பார்வையில் நான் எப்படி பார்க்கின்றேனென்றால் முழுக்க முழுக்க உண்மை சம்பந்தப்பட்டவைகளாகவே பார்க்கின்றேன்.

நான் ”ஒற்றையிலையென”, சில வருடங்களுக்கு முன் படித்திருக்கின்றேன். சமீபத்தில் ”பறத்தையருள் ராணி”, படித்தேன். அந்தக் கவிதைகளிலெல்லாம் வார்த்தைகளுக்கு வலிமை பெற்று அதிருகின்றது. எனக்கு உள்ளுக்குள் சின்ன சங்கடம் ஒன்று இருந்தது.

நமக்கு இலக்கியமே தெரியலையா?
அல்லது
இந்த எழுத்துகள் எனக்கு புடிக்கலையா?
இந்த கவிதைகள் என்ன செய்கின்றது எனக்கு, என்பது புரியவில்லை.
நான் லீனாவின் ஆவணப்படங்கள் நிறைய பார்த்திருக்கின்றேன். ”மாத்தம்மா”, பார்த்திருக்கின்றேன். நேற்று கூட ”பெண்ணாடி”, பார்த்தேன். ”தேவதைகள்”, பார்த்து மிரண்டு போய்விட்டேன். அவ்வளவு தூரம் மிரட்சியை உண்டு பண்ணியது தேவதைகள் ஆவணப்படம்.

அப்படியெனில் ஒர் திரைப்படமோ, கவிதையோ, படைப்போ வாசகர் வட்ட அமைப்பில் இப்படியெல்லாம் தூண்டிவிடுமானால், அந்த படைப்பாளி, முழுக்க முழுக்க உண்மையாக இருந்தால் மட்டும்தான் முடியும்.

ஒரு சின்ன போலித்தனம் தன்னையறியாமல் கலந்தாலும் இந்த வலிமை வேறு எதற்குமே வாய்க்காது.
லீனாவின் படைப்புகளுக்கு நிறைய எதிர்ப்பு வருகின்றது, என்று நிறைய பேர் சொல்லிக் கேட்டிருக்கின்றேன். கண்டிப்பாக எதிர்ப்புகள் வரத்தான் செய்யும். லீனாவின் படைப்பின்மேல் எதிர்ப்புகள் வந்தால் லீனா மணிமேகலை வலிமையான எழுத்துக்களையும், படைப்புகளையும் தந்துகொண்டிருக்கின்றார் என்று பொருள்.

”நான் ரெம்ப அமைதியானவர் சார். எனக்கு எந்த பிரச்சனையும் வராது”, என்பவர்களெல்லாம் சமுதாயத்தை எந்தவிதமான தொந்தரவுகளுக்கும் ஆட்படுத்தவில்லை என்று தான் அர்த்தம். இவர்கள் ஏதாவது நியாயத்தோடு இயங்கினால்தானே பக்கத்தில் இருப்பவர் கலக்கமடைவார்.

வாழ்வின் வரலாறே இப்படித்தான். பகவான் ஸ்ரீ அரவிந்தரிடம் சென்று பாரதியார், “நீங்க தீவிர வாத இயக்கத்திலிருந்து ஆன்மீக வழிக்கு மாறி, நிறைய ஆன்மீகம் சார்ந்த கட்டுரைகளை எழுதி வருகின்றீர்கள் , நீங்கள் சொல்லுங்கள், இந்தியாவிற்கு எப்பொழுது சுதந்திரம் கிடைக்கும்”, என்று கேட்பார் பாரதி.

அதற்கு அரவிந்தரோ, “சூட்சும உலகத்தில் நான் பார்த்துவிட்டேன், என்னுடைய பிறந்த நாளில் சுதந்திரம் கிடைக்கும்”, என்றவுடன், பாரதியார் மகிழ்ச்சியில்”ஆடுவோமே, பள்ளு பாடுவோமே, ஆனந்த சுதந்திரம் அடைந்துவிட்டோமே”, என்று எதிர்காலத்தை கண்டுணர்ந்தது போல பாட்டு எழுதிவிட்டார்.
ஆனால் சுதந்திரம் வர்ல!.

உடனே பாரதியார் அரவிந்தரிடம் சென்று “நீங்கள் இப்படியெல்லாம் சொல்லலாமா, உங்கள் பேச்சைக் கேட்டு நான் இப்படி பதிவு செய்துவிட்டேன், இப்பொழுது சுதந்திரம் கிடைக்கவில்லையே”, என்றிருக்கின்றார்.

அதற்கு பகவான் அரவிந்தர், “ நான் எனது பிறந்த நாளில் சுதந்திரம் கிடைக்குமென்று சொன்னேன், ஆனால் எத்தனையாவது பிறந்த நாளின் பொழுது இந்தியாவிற்கு சுதந்திரம் கிடைக்குமென்று நான் சொல்லவில்லை,” என்றார்.

ஆனால் பகவான் சொன்னதுபோலவே ஆகஸ்ட் 15, 1947ல் இந்தியா சுதந்திரம் அடைந்தது. அன்றைய தினம் பகவான் அரவிந்தரின் பிறந்தநாள்.

நீ என்ன நினைத்து அதனை நோக்கி உழைக்கின்றாயோ அதுவாகத்தான் வரமுடியும். லீனா மணிமேகலையின் படைப்புகள் முழுவதையும் படித்திருக்கின்றேன் என்பதிலிருந்து ஒன்று சொல்கின்றேன், ஒவ்வொரு ஆணுக்குள்ளும் ஒரு பெண் இருக்கின்றாள். அதே போல ஒவ்வொரு பெண்ணுக்குள்ளும் ஆண் இருக்கின்றான். இதனைப் புரிந்து கொண்டு வாழ்வின் தருணங்களை அழகாக பதிவு செய்திருக்கின்ற படைப்பாளி எனக்குத் தெரிந்து லீனா மணிமேகலை மட்டும்தான்.

இதற்காக நீங்கள் மற்ற எந்த பெண் கவிஞர்களுடைய கவிதைகளைப் படித்திருக்கின்றீர்கள் என்று கேட்பீர்களல்லவா? நான் நிறைய பெண் கவிஞர்களின் கவிதைகளைப் படித்தபின்புதான் இந்த விஷயத்தைச் சொல்கின்றேன்.

ஒரு இயக்குனரிடம் சென்று கேட்டார்கள், ”காரில் பின்புறத்தில் பிணம் உள்ளது. யாருமே பார்க்காம எப்படி வண்டிக்குள் பயணிகள் இருப்பார்கள். அதுவும் டாக்ஸினும் சொல்றீங்க. அதெப்படி பயணிகள் பின்பக்க இருக்கைகளை பார்க்காமல் வருவார்கள்”, என்றனர்.

இயக்குனர் தமிழ்ச்சினிமாவின் பீஷ்மர், இதனை எல்லாம் பொறுமையாக அமைதியாக கேட்டுக்கொண்டேயிருந்தார். பின்னர் உதவியாளர்களை அழைத்து “எதற்காக கார் பின்னால் உள்ள பிணத்தை பயணிகள் பார்க்கவில்லை என்பதற்கான காட்சியை உள்ளுக்குள் வையுங்கள், அதுதான் சினிமா”, என்றார்.

அந்தப் படம்தான் “சாது மிரண்டால்”,மிகப்பெரிய திரைக்கதை பேரரசர் பீம்சிங்கின் இயக்கத்தில் அப்படம் வெளியானது. நட்சத்திரங்களுக்கு நடுவில் நடிகர்களை வைத்தே வெற்றி பெற்ற படம் அந்தப் படம். அவர் இந்த நாட்டை நேசித்தால் அவருடைய பிள்ளை ஆகஸ்ட் பதினைந்தில்தான் பிறக்கும். இதிலென்ன சந்தேகம்!.

ஒரு தமிழ் ஸ்டூடியோ என்கின்ற அமைப்பு இல்லையானால் நம் அனைவரும் இப்படி ஒன்றாக சேர்ந்திருக்க முடியுமா. அப்படியெனில் அருணுனுடைய விருப்பமும், விழைவும், நேர்மையும் அத்தனை பேரையுமே கட்டிப்போட்டு வைத்துவிடும்.

ஆக நல்ல சினிமா நிச்சயமாக அமையும், லீனா மணிமேகலையின் படங்கள் நிச்சயமாக காலத்தையெல்லாம் தாண்டிச்செல்லும்.

லீனா மணிமேகலையின் வார்த்தைகளைப் பாருங்கள், வேறு யாருமே தன்னை இப்படியாக பிரகடனப் படுத்திக்கொண்டதில்லை.
” என்னிடம் சில வார்த்தைகள்,
பல நாக்குகள்,
மொழி ஒன்றுதான்.
ஆனால்,
எனது எதிரி, உங்கள் பாதுகாப்பைக் கருதி,
எனக்கு அக்கறையுண்டு.

எனினும்
சினத்தைக் கீறி, அவ்வப்போது கவிதைகள் செய்வேன்.
வரலாறு ஒரு நீலப்படம்
நான் அதன் நட்சத்திரம்”
இதனைச் சொல்வதற்கே ஒரு தைரியம் வேண்டும். அது லீனாவிடம் மட்டுமே உள்ளது.

லீனா பொதுவுடமை இயக்கத்திலுள்ள குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என்பதால் அப்படி சொன்னார்கள், என்பதெல்லாம் கிடையாது. எது படைப்பாளியினுடைய வலிமையோ, எதுஅவருடைய நேர்மையோ அது வெல்லுகின்றது.

பைபிளில் புதிய ஏற்பாடு , பழைய ஏற்பாடு உள்ளது. அதில் பழைய ஏற்பாட்டைப் பற்றி ஒரு படம் பார்த்தேன். அதில் நோவா ஆர்க் செய்வதை மையப்படுத்திய காட்சியிருக்கும்.

கடவுள் சொன்னார், “நான் உலகத்தை அழிக்கப்போறேன், ஒட்டகத்தில் ஒரு சோடி, யானையில் ஒரு சோடி, .. .. ..... யாரெல்லாம் கடவுளுக்கு பயந்து உண்மையாக இருக்கின்றார்களோ அவர்களை கப்பலுக்கு வரச்சொல்”, என்றதும் அனைவரும் கப்பலில் ஏறிக்கொண்டனர், கப்பல் புறப்பட்டது.
அதன் பின்னர் சில நாட்களில் மழையெல்லாம் நின்றுவிட்டது. கப்பலை திறந்துவிட்டார்கள், மக்களெல்லாம் இறங்கிச்சென்றார்கள். இப்படியாக பயணித்து வேறு வேறு மொழி பேசிய மக்கள் உருவானார்கள் என்று அந்தக் கதை முடியும். இது அனைவருக்குமே தெரிந்த கதை.
இதில் ”நோவா”, கதாபாத்திரத்தில் நடிப்பவருக்கு 147 வயதிற்குண்டான மேக்கப் போடப்பட்டுள்ளது. குடிகாரராக காணப்படுகின்றார், சுற்றிலும் நண்பர்கள் சூழ்ந்திருக்க கச்சேரி நடந்து வருகின்றது. அப்பொழுது நோவாவின் பெயர் ஒலிக்கின்றது, அதனைக் கேட்டவுடன் நோவா சுற்றிலும் திரும்பி பார்க்கின்றார்.

நண்பர்களே அந்தக் காலத்தில் அவர்கள் என்ன வைத்திருந்தார்களென்றால், பைபிளில், “தாவீது உன் கால் செருப்பை கழற்றிவிட்டு வா, இது புனிதமான இடம்”, என்று ஆண்டவர் நேரடியாக மனிதர்களிடம் சொல்வார். போன் லைன் போட்டு கடவுளிடமே பேசுவது மாதிரியான இது.

அப்படிப்பட்ட காலத்தில் உள்ள ஒரு கதைதான் இது.

கடவுள் கூப்பிடுகின்றார், நோவாவைப் பார்த்து,
”nova..... nova........”
குரல் கேட்டு சுற்றும் முற்றும் பார்த்துவிட்டு, நோவா சுதாரித்துக்கொண்டு
”whose this,……. Oh! ….. god……. Ha ha…”
என்றவாறு சகஜமாக பேசுகின்றார் நோவா.

பின்பு கடவுள் சொல்கின்றார்,
”I’m going to destroy the whole world, there is no justice, you go to follow the truth of god..........” என்கின்ற மாதிரியாக கடவுள் சொல்லிக்கொண்டே வருவார்.
பின்பு இறுதியாக,”any doubt nova?” என்று கடவுள் நோவாவிடம் கேட்பார். அதற்கு நோவா,
“god I have one doubt” என்பார்.

“what nova?”

“god why you are speaking in my voice?”

கடவுளான நீ ஏன் என் குரலில் பேசுகின்றாய், என நோவா கடவுளைப் பார்த்து கேட்டதும்
இங்கு இறைவன் கூறும் பதில் தான் முக்கியமானது.

“don’t you know nova, god can speak to everyone in their own voice”.

”கடவுள் ஒவ்வொருவரிடமும் அவரவர் குரலில்தான் பேசுவார்”, என்றார்.

தன் அகத்தின் குரலை உண்மையென்று நம்பி அவ்வுண்மையை வாழ்வின் தருணங்களிலே பதித்துக்கொண்டிருக்கும் லீனா மணிமேகலை என்ற மாபெரும் படைப்பாளி தமிழச்சியாக பிறந்த காரணத்தினால், அவர் வாழ்வின் மிகப்பெரிய வெற்றியையும், பாராட்டையும் அடைவது உறுதி, என்று அவரை வாழ்த்துகின்றேன்.

என்று சார்லியின் நகைச்சுவையோடிணைந்த கருத்தான பேச்சினை முடித்துக்கொண்டார்.

பத்திரிக்கையாளர் அசோகன்:

இந்த ஆண்டிற்கான லெனின் விருது பெறும் இயக்குனர் லீனா மணிமேகலைக்கு எனது வாழ்த்துக்கள், தமிழ் ஸ்டூடியோ என்ற அமைப்பினை வெற்றிகரமாக நடத்திவருகின்ற அருணுக்கும், அவரது நண்பர்களுக்கும் பாராட்டுகளும், வாழ்த்துகளும்.

தமிழில் நிலவிவருகின்ற வெகுஜன சினிமா மீதான விமர்சனம் எல்லோருக்கும் இருப்பதைப் போலத்தான் எனக்கும் இருக்கின்றது. தமிழின், தமிழர்களின் பெருமையை சரியாக பிரதிபலிக்காத சினிமாவாக இருக்கின்ற இன்றைய சூழலில், ஆண்டுக்கொருமுறை தமிழர்களின் வரலாற்றை, சமகாலப் போராட்டத்தை, அவர்கள் படுகின்ற திண்டாட்டத்தை மையப்படுத்தி படைப்புகள் ஏதேனும் வெளிவந்தால் அது மிகப்பெரிய விஷயமாக இருக்கின்றது.

பெரும்பாலான சினிமாக்களில் காதல்தான் இருக்கின்றது. அதுவும் தமிழர்களின் நிஜக் காதல் அல்ல. சினிமாவெக்கென்றே உருவாக்கப்பட்ட போலியான காதல். அவன் சார்ந்த போலி மதிப்பீடுகளை, இழிச்சவாயத்தனத்தை, நேர்மையுடன் படைக்கும் சிலரும் வணிகநோக்கம் என்ற காரணத்திற்காக முற்றிலும் புறக்கணித்துவிட்டார்கள். இது அவர்களின் நியாயம்.

இந்நிலையில்தான் மாற்றுசினிமாவிற்கான தேவை உருவாகின்றது. குறும்படங்கள், ஆவணப்படங்கள் ஆகியவை தேவைப்படுகின்றன. வணிகசினிமாவிற்கான துருப்புக்களாக இவ்வகை குறும்படங்களும் ஆகியுள்ளன என்பதும் ஒருவகை அபாயமே. பெரும்பாலான குறும்படங்கள் இணையம் வழியாக காணக்கிடைக்கின்றன. அவைகளும் வெகுஜன சினிமாவிற்குண்டான அனைத்து கூறுகளையும் தன்னகத்தே வைத்துக்கொண்டு ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்திற்குள் ஒரு கதையினை சொல்பவைகளாக உள்ளன.

வலிமையான கருத்தை உரக்கச் சொல்பவையாக , ஒரு விவாதத்திற்குரிய கருப்பொருளை முன்வைப்பதாக அவைகளில்லை. அவற்றை மாற்றுசினிமாவிற்கான அறிகுறிகளாக எண்ண எனக்கு விருப்பமில்லை.

வணிக சினிமாவில் சொல்ல முடியாதவைகளை மாற்று சினிமாவில் சொல்லலாம். இங்கே கருத்து வேறுபாட்டிற்கு தடைகள் ஏதுமில்லை. சினிமா என்பதற்குண்டான மொழி தெரிந்திருந்தால் போதும்.
இதில் லீனாவின் படங்கள் அனைத்துமே வலிமையான கருத்துக்களை கொண்டவை.

அதிகாரத்திற்கெதிரான கூர்மையான பார்வை அவரது அனைத்து படைப்புகளிலும் காண முடிகின்றது. ஒரு கவிஞராக ஏற்கனவே அவர் தனது சொற்கள் மூலம் பிணங்களை சிதைக்கும் வேலையை செய்துவருகின்றார். சாதாரண மக்களின் இதயங்கள் அவரது கவிதைகளை படிக்கும் சமயத்தில் உடைந்து போகின்றன. பாதிக்கப்பட்டவர்கள் அதிகார மையங்களில் முறையீடு செய்கின்றார்கள். அல்லது பக்கத்தில் இருப்பவர்களிடம் புலம்பித் தீர்க்கின்றார்கள்.

இந்த எதிர்வினையை குறிவைத்தே அவர் எழுதுகின்றார். அதனையே அவரும் சரியாக பெறுகின்றார். இதையே அவரது சினிமா செயல்பாட்டிலும் கொண்டுவருவதைப் பார்க்கின்றோம். கவிதைகளில் இருக்கின்ற உணர்ச்சி ஊட்டக்கூடிய தாக்கத்தை, காட்சிப்படுத்துதலில் குறைத்துக்கொண்டிருக்கின்றார் என்று சொல்லலாம். அல்லது பார்வையாளர்களை இன்னமும் கொஞ்ச நாள் தயார் படுத்துவோம், என்று விட்டுவைத்திருக்கின்றார் என்பதற்கான அர்த்தம். மாத்தம்மாவில் அவர் காண்பிப்பது ஆயிரக்கணக்கான ஆண்களினால் பெண்ணியம் மீது செலுத்துபடுகின்ற வன்முறையின் சின்ன துளி.
தேவதை ஆவணப்படத்தில் அந்த மூன்று பெண்களையும் காட்டுவது தன்மீது ஒடுக்கப்படும் ஆதிக்கத்தை எதிர்க்கின்ற பெண்சக்தியின் முகங்கள். சமூகத்தின் மிகவும் அடிமட்ட நிலையில் இருந்துகொண்டு போராட்ட குணத்தினை கொண்டிருக்கின்ற அந்த சாதாரண பெண்களை, தேவதைகளாக்கி உலகெங்கிலும் எடுத்துச் சென்றிருக்கின்றார். பெண்ணாடியில் ஒளவை முதலான சங்க கால பெண்கவிஞர்களின் பாடல்களை காட்சிகளாக்க முயற்சி செய்தார். ஒளவையின் வரிகளை ஒரு ஆண் புரிந்து கொள்வதைக் காட்டிலும், ஒரு பெண் எளிதாக புரிந்துகொள்ள முடியும்.

அவரது கவிதைகள் படங்கள் ஆகியனபற்றிய எதிர்மறை விமர்சனங்கள் எங்கும் பேசப்பட்டுக்கொண்டேயிருக்கின்றன. ஒரு கள செயல்பாட்டாளராக அவரது நேர்மை கேள்விக்குள்ளாக்கப்பட்டது. அவர் மீதான விமர்சனங்கள் எனக்கும் உண்டு. ஆனால் படைப்பாளி எல்லோருக்கும் பிடித்தமானவராக இருந்துவிட்டால் அவர் எடுப்பது மாற்று சினிமாவாகவோ, எழுதுவது பெண்ணியம் சார்ந்த உண்மையான கவிதைகளாகவோ இருக்க இயலாது.

ஆவணப்படங்கள் எவ்வகையில் அமைக்கப்பட வேண்டும், என்பதற்கான உதாரணங்களாகவும், மிகச்சிறந்த பதிவுகளாகவும் அவரது படங்கள் இருக்கின்றன. ஆவணப்படம் எடுக்க துணிபவர்கள் எண்ணிக்கை குறைவாக இருக்கின்ற இக்காலத்தில் இவரது படங்கள் அவர்களுக்கு நல்ல முன்மாதிரியான படங்களாக அமைகின்றது.

சுயாதீன சினிமா என்று சொல்லப்படுகின்ற, இயக்குனரே தன் படைப்பை மக்களிடம் கொண்டுசெல்வதிலும் முன்னோடியாக இருக்கின்றார். தமிழ் உலகில் லீனாவைப் பின்பற்றி பல சுயாதீன சினிமாக்கலைஞர்கள் வர வாய்ப்பிருக்கின்றது. அத்துடன் லீனா மணிமேகலையிடம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய இன்னொரு குணம் அவரது போராட்ட மனப்பாண்மை.
அவர் இச்சமூகம் எது சரியென்று கண்ணை மூடிக்கொண்டு கருதுகின்றதோ, அதற்கு எதிரானதாக தன்னை கட்டமைத்துக்கொண்டிருக்கின்றார். அவருக்கு மீண்டும் எனது வாழ்த்துக்கள்.

பத்திரிக்கையாளரின் பார்வையில் லீனாவின் செயல்பாடுகள் எவ்வாறு தோற்றமளிக்கின்றன, என்பவைகளை திரு. அசோகன் அவர்களின் பேச்சிலிருந்து தெரிந்துகொண்டோம். இவரையடுத்து அடுத்ததாக பேச எழுந்தவர் எழுத்தாளர் அழகிய பெரியவன்.

எழுத்தாளர் அழகிய பெரியவன்:

மேடையிலே இருக்கக்கூடிய தமிழின் மிக முக்கியமான ஆளுமைகளுக்கும், இந்த அரங்கத்தில் இருப்போர் அனைவருக்கும் எனது அன்பான வணக்கங்கள்.

நான்கு கவிதை நூல்கள், பத்து ஆவணப்படங்கள், ஒரு திரைப்படம் இவைதான் லீனாவினுடைய அறிமுகமா? என்று கேட்டால், இல்லை. லீனாவினது துணிச்சல்தான் அவரது அறிமுகமாக தோன்றுகின்றது. துணிச்சல், என்று சொன்னவுடனேயே அதற்கும், பெண்களுக்கும் சற்றும் சம்பந்தமில்லை என்றுதான் இந்த சமூகம் நினைத்துக் கொண்டிருக்கின்றது.

ஒரு பெண் என்பவள் எப்படி இருக்க வேண்டும்?, இந்தச் சமூகம் பெண் என்பவள் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்று விரும்புகின்றதோ, அதுமாதிரியான வார்ப்பாக ஒவ்வொரு பெண்ணும் இருக்க வேண்டும் என்றுதான், இந்த சமூகத்தை கட்டமைக்கின்ற, இந்த சமூகத்தின் சிந்தனையை கட்டமைக்கின்ற, சமூகத்தினுடைய அத்தனை விஷயங்களையும் தீர்மானிக்கின்ற ஆண்கள் விரும்புகின்றார்கள்.

அதைத்தாண்டி, ”நான் உனக்கானவள் அல்லல், எனக்கான தனி அடையாளம் இருக்கின்றது, நீங்கள் எதனை சரி என்று சொல்கின்றீர்களோ, அதனை நான் சரியென்று ஒப்புக்கொள்ளமாட்டேன்”, என்று சொல்லக்கூடிய துணிச்சல் துணிச்சல்தான், லீனாவினுடைய மிகப்பெரிய அடையாளமாக, பலமாக இருக்கின்றது.

நண்பர்களே லீனாவினுடைய படங்களைப் பற்றி நிறைய பேர் பேசினார்கள், நான் மிக நீண்ட காலமாக அவரது கவிதைகளை படித்து வருகின்றேன். பொதுவாகவே எனக்கு பெண்ணிய கவிஞர்களின் கவிதைகளைப்பற்றி விமர்சனங்களும், ஐயப்பாடுகளும் உண்டு. ஏறக்குறைய சிவகாமி அவர்கள் கூறிய அதே விமர்சனம்தான், உடல் மட்டும்தானா, கவிதை அல்லது. உங்கள் கவிதை நெடி, என்பதே எனக்கிருக்கும் கேள்வி.

ஒரு தலித் பெண் என்பவள், அழகாகயிருக்கின்றாள் என்பதற்காக மட்டுமல்ல, அல்லது அவளொரு பெண் என்பதற்காக மட்டுமல்ல, அவள் ஒரு தலித் என்ற சாதிய விஷயத்தைச் சேர்த்தேதான் அவள் வன்புணர்விற்கு உண்டாக்கப்படுகிறாள் என்பதுதான் யதார்த்தமான உண்மை.

உதாரணத்திற்கு பந்தரி தேவியினுடைய கதையை நீங்கள் நன்றாகவே அறிந்திருப்பீர்கள், நான்கு பேர் அந்தப் பெண்ணை வன்புணர்ச்சிக்கு உள்ளாக்கினார்கள். அவளுக்கு அந்தக் கொடூர சம்பவம் நடந்தபொழுது வயது நாற்பதைக் கடந்திருந்தாள். அவ்வழக்கு நீதிமன்றத்திற்கு வந்தபொழுது நீதிபதி ஒரு தீர்ப்பை எழுதினார். அதனைக் குறித்து நானும் கூட பிற்காலத்தில் ஒரு கவிதை எழுதினேன். நண்பர்களே அத்தீர்ப்பை படித்தவுடனேயே கோபமும் வெறியும் உருவாகியது.

அந்த நீதிபதியினுடைய தீர்ப்பு யாதெனில், ”பந்தரி ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்திலே, தாழ்த்தப்பட்ட சமூகத்திலே பிறந்தவள். அவளை உயர்சாதிக்காரர்கள் தொட மாட்டார்கள் என்பதால் வன்புணர்ச்சியே நடந்திருக்காது, எனவே இதுவொரு பொய்யான வழக்கு”, என்று தீர்ப்பு வந்தது. அவ்வளவு மோசமான நாடாக நம் நாடு இருந்துகொண்டிருக்கின்றது. அதற்கு நாம் இன்று விடுதலை நாள் வேறு கொண்டாடி வருகின்றோம்.
இம்மாதிரியான கேள்விகள்தான், பெண்ணிய கவிஞர்களின் கவிதைகள் ஊடாக எனக்கு எழுகின்றது. ஒரு பெண்ணுக்கு ஏற்படுகின்ற அவஸ்தைகள் வெறுமனே உடல் சார்ந்த விஷயம் மட்டுமல்ல, என்கின்ற ஒரு வினா எனக்கெழுகின்றது. அதைத்தாண்டி ஒரு பெண்ணுக்கென்று தனியான விருப்பங்கள், மகிழ்ச்சிகள், கோபங்கள் எல்லாமேதான் உள்ளடக்கியிருக்கின்றது. ஆனால் அத்தகைய பதிவுகள் எல்லாம் அக்கவிதைகளில் பதிவாகியிருக்கின்றதா? என்கின்ற கேள்வியும் எனக்கு உண்டு. அதையும் தாண்டி லீனா என்கின்ற ஒரு ஆளுமையின் மீதான விருப்பு, ஆர்வம் என்பது எப்போதுமே எனக்கு குறைந்ததேயில்லை.

அடிமை வர்க்கத்தின் பதிவினை அழுத்தந்திருத்தமாக பதிவு செய்திருக்க கூடிய தோழராகத்தான் அவரை நான் பார்க்கின்றேன்.

எனக்கு மிகவும் பிடித்தமான ”தேவதைகள்”, படத்தைப் பற்றி மட்டும் எனக்குள்ள விஷயங்களைச் சொல்கின்றேன். எல்லோருமே அப்படத்தைப் பற்றி சொன்னார்கள்.

அந்த படத்திலே வரக்கூடிய லட்சுமி , சேதுராக்கு, கிருஷ்ணவேணி இந்த மூவரையுமே பார்த்தவுடன் எனக்கு என்ன தோன்றியது என்று சொன்னால், ஏற்கனவே இந்தச் சமூகம் கட்டமைத்து வைத்துள்ள சட்டகங்களுக்குள்ளே அடங்க மறுக்கின்ற பெண்களாக அவர்கள் இருக்கின்றார்கள்.

ஆனால் அவர்கள் புதிய பெண்களா?

இந்த சமுகத்திலிருந்து வேறு வழியினை தேர்ந்தெடுத்துக்கொண்ட வகை மாதிரிகளா?
என்கின்ற கேள்வியை எழுப்பினால், என்னுடைய அனுபவத்தைப் பொறுத்தவரையில், “ இல்லை” என்பதுதான் எனது பதிலாக வருகின்றது.

என்னுடைய கிராமத்திலே இப்படியான பல பெண்கள் இருக்கின்றார்கள். தோழர்களே இப்பொழுதுகூட என்னுடைய ஊரான பேரணாம்பட்டிக்கு வந்தீர்கள் என்றால், மார்க்கெட்டிலே மூட்டை தூக்க கூடிய பெண்மணி இருக்கின்றாள். அவளது பெண்குழந்தை வகுப்பில் என்னிடம் படித்த மாணவி. இன்றைக்கு கூட ஒரு ஆணுக்கு நிகராக, மூட்டையைத் தூக்கிக்கொண்டு அவள் அவ்வளவு அநாசியமாக மார்க்கெட்டினுள் நுழைவதை நீங்கள் பார்க்கலாம். ஏதாவது ஒரு வேலையை செய்துகொண்டேயிருப்பாள்.

என்னுடைய உறவுக்காரர்கள் பல பேரை நான் சொல்ல முடியும், மரம் ஏறுகின்ற பெண்மணியை எனக்கு தெரியும். மாட்டுக்கறியை கூவிக்கூவி விற்கக் கூடிய பெண்ணாக இங்கே லட்சுமி அறிமுகப்படுத்தப்படுகின்றாள், ஆனால் என்னுடைய கிராமத்திலே தலித் பெண்களின் முக்கிய வேலையே அதுதான். மாட்டுக்கறி மட்டுமல்ல, அதில் பிரியாணியை செய்து விற்பது. ”கிளியம்மாவின் இளஞ்சிவப்புக்காளை”, என்றோர் கதை நான் எழுதியிருந்தேன். அந்தக் கதையில் ’கிளியம்மா’ -என்று சொல்லக்கூடிய அந்தக்கிழவி மாட்டு ரத்தத்தை கொண்டுவந்து சோற்றில் பிரட்டி, கூவிக் கூவி விற்பாள். நண்பர்களே என்னுடைய பாட்டிகள், என்னுடைய ஊரிலிருந்த பெண்கள் விரகுச் சுமையை தூக்க முடியாமல் தூக்கிக்கொண்டு வருவார்கள்,. அவ்வளவு உழைப்பாளிகள், கடுமையான உழைப்பாளிகள்., ஆனால் தோழர்களே என்ன இந்த சமூகம் விரும்புகின்றது என்று சொன்னால், இவர்களெல்லாம் பெண்கள் அல்ல, பெண்களுக்கான முன்மாதிரிகள் அல்ல.

பெண்ணாகப்பட்டவள் இப்படித்தான் இருக்க வேண்டுமென கட்டமைக்கும் வேலையை இச்சமூகம் செய்து வருகின்றது. அதாவது மேல்நிலை ஆட்களை நோக்கி இச்சமூகம் நகர்ந்துக்கொண்டிருக்கின்றது என்று நான் நினைக்கின்றேன். எல்லாவற்றிலுமே ஒரு மேல்நிலை ஆட்கள்.

இதன் மூலமாக என்ன நடக்கின்றது என்று சொன்னால் அடிப்படி யதார்த்ததை மறுக்க கூடிய ஒரு ஆணாதிக்க சிந்தனை ஒரு ஒற்றை மைய சிந்தனை அங்கு உருவாகின்றது. காந்திதான் நம் நாட்டின் அடையாளம் என அடையாளப்படுத்தப் படுகின்றது. சமஸ்கிருதம்தான் நாட்டின்மொழி என்றும் அடையாளப்படுத்தப்படுகின்றது. அதே மாதிரிதான் இதுதான் பெண்ணினுடைய பிம்பம், இதுதான் அவளுக்கான முன்மாதிரியான படிமம் என்று சொல்லி, தொடர்ச்சியாக கட்டமைப்புகள் நடந்துகொண்டேயிருக்கின்றது.

அதனை தலித் பெண்கள், ஒடுக்கப்பட்ட பெண்கள் தொடர்ச்சியாக உடைத்துக்கொண்டேயிருக்கின்றார்கள். இந்த உடைப்பினை மிக அற்புதமாக லீனா அவர்கள் தேவதைகள் ஆவணப்படத்திலே காட்டியிருக்கின்றார் என்று தோன்றுகின்றது. இதற்கான காரணம் என்ன?

இங்கே மேல்நிலையாக்கம் என்று சொன்னவுடனே ஒரு செய்தியை சொல்ல வேண்டும்.
உங்களுக்கு மதுரை வீரன் கதை தெரியும். அந்தக் கதையில் சிவசுப்ரமணியம் போன்றோர்கள் பல்வேறு வகைப்பட்ட ஆய்வுகளை செய்துள்ளார்கள். இப்படி பல ஆய்வுகள் நடத்தி நாட்டுப்புறக் கதைகளைப்பற்றி அவர்கள் சொல்கின்ற பொழுது மிக நுட்பமாக கவனிக்க வேண்டியதாகயிருக்கின்றது.

மதுரை வீரன் ஒரு ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்திலிருந்து பிறக்கின்றவன். ஆனால் என்ன நடக்கின்றது என்று சொன்னால், மேல்நிலையாக்கம் என்று சொல்லப்படுகின்ற விஷயத்திலே அவர் தேவலோகாத்திலே செய்த தவறினால்தான், அவர் வந்து இந்தச் சமூகத்திலே இப்படி பிறந்தார் என்று சொல்லி சின்ன மாற்றத்தை அங்கே உருவாக்கி விடுவதன் மூலமாக, அந்த இழிமையை அவருக்கு உரித்தானது அல்ல, சமூகத்திற்கு உரியதாக தப்பித பிரம்மையை உருவாக்குகின்றார்கள். இதுமாதிரி பல விஷயங்களைப் பார்க்கலாம்.

நாங்கள் வந்து ஆளுகின்ற வர்க்கமாக இருந்தோம், நாங்க பறையே அடிச்சதில்லை, மாட்டுக்கறியே சாப்பிடுவது கிடையாது, எங்களுக்கு அதெல்லாம் என்னவென்றே தெரியாது, நாங்கதான் ஆண்ட பரம்பரை, இப்படியாக சொல்கின்ற பொய்கள்தான் மேல்நிலையாக்கம் என்று சொல்வது. இவற்றையெல்லாம் ”தேவதைகள்”, போட்டு உடைக்கின்றது நண்பர்களே. இத்தகைய போக்கு சமூகத்தால் தொடர்ச்சியாக வளர்த்தெடுக்கப்பட்டுக்கொண்டே வருகின்றது. அதற்கு எதிராகத்தான் இம்மாதிரியான படைப்பாளிகளின் படங்கள் இருக்கின்றது என்று சொல்கின்றேன்.
நான் ஒரு ஆசிரியர். நமது பாடத்திட்டத்தை நீங்கள் கவனமாகப் பார்க்க வேண்டும். ஆறு, ஏழு, எட்டு இந்த மூன்று பாட வகுப்புகளையும் புரட்டிய பின்பே நான் இங்கு வந்தேன். நண்பர்களே அதிர்ச்சியாகயிருக்கின்றது. ஒரு பெண்கவியின் பாடல் கூட அப்புத்தகங்களில் இல்லை. ஆனால், ஒளவையார் மட்டும் இதில் விதிவிலக்கு. அதுவும் ஒரேயொரு பாடத்தில் ஏழாம் வகுப்பில் இருக்கின்றது.

நண்பர்களே இவர்களுக்கு எது தேவையோ, அதையே தொடர்ச்சியாக முன்னெடுத்துவருகின்றார்கள்.
ஏழாம் வகுப்பில் ஒரு பாடல் உள்ளது,
“நெல்லும் உயிரன்றெ,
நீரும் உயிரன்றே.......”,
என்கின்ற வரிகளைக் கொண்ட பாடல்,
அதாவது மன்னன்தான் இச்சமூகத்தின் உயிர், ஆனால் அதற்கு அடுத்த பாடலாக புறநூறில் ஒளவையின் பாடல் இருக்கின்றது. மிக அற்புதமான பாடல்,
“நாடா கொன்றோ,
காடா கொன்றோ........”
என்று வரக்கூடிய பாடலில்,
“எவ்வழி நல்லவர் ஆடவர்,
அவ்வழி நல்லை வாழிய நிலமே”
ஆணாதிக்க சமூகத்தில் ஆண்கள் இருக்கின்ற அழகில்தான் இந்த நாடும் இருக்கும், என்று அடித்துச் சொல்லியிருப்பார். ஆனால் இப்பாடலை பாடத்திட்டத்தில் சேர்க்க மறுக்கின்றார்கள்.
ஆனால் நீங்கள் கவனித்தீர்களென்றால், மன்னன்தான் உயிர் என்கின்ற கருத்தாளமிக்க பாடலை உடனடியாக புறநானூற்றில் இருந்து எடுத்து வைக்கின்றார்கள்.
இப்படி வளருகின்ற பருவத்திலிருந்தே குழந்தைகளுக்கு பெண்களுக்கு எதிரான, அல்லது பெண்களை இழிவாக நினைக்கின்ற மூளையை உருவாக்குகின்ற வேலையை இச்சமூகம் தொடர்ந்து செய்துவருகின்றது.

இச்சூழலில்தான் பொதுமையை உடைக்கின்ற, ஏற்கனவே இருக்கின்ற மடைமையை தகர்க்கின்ற ”தேவதைகள்”, ஆவணப்படம் மிகவும் பிடித்திருந்தது. இந்த ஆவணப்படத்தில் பலரும் பல காட்சிகள் பிடித்திருந்ததாக சொன்னார்கள், ஆனால் எனக்கு பிடித்தது கிருஷ்ணவேணியை காட்டும் முன்பாக இசைக்கப்படுகின்ற புல்லாங்குழல் ஒலி, அதுவொரு அற்புதமான பகுதி.

இதுபோன்ற படைப்புகளை தொடர்ந்து லீனா மணிமேகலை தொடர்ந்து வெளிக்கொண்டுவரவேண்டும், அவருக்கு இவ்வருடத்திற்கான லெனின் விருது கிடைத்த மகிழ்ச்சியையும் உங்களோடு பகிர்ந்துகொண்டு விடைபெறுகின்றேன்.

தேர்ந்த மேடைப்பேச்சாளரின் பாவனை அழகிய பெரியனின் பேச்சினூடாக தெரிந்துகொள்ள முடிந்தது. லீனாவின் கவிதைகள் மீது தனக்கிருக்கும் எண்ணத்தை அழகாக எடுத்துரைத்தார் எழுத்தாளர்.

அழகிய பெரியவனைத் தொடர்ந்து பேச வந்தவர் தமிழ்ச் சினிமாவின் தவிர்க்க இயலாத இயக்குனர், படத்தொகுப்பாளர், ஒளிப்பதிவாளர். தமிழ் ஸ்டூடியோவின் பெரும்பான்மையான நிகழ்வுகளுக்குத் தன் பங்களிப்பை உறுதிசெய்து, நிகழ்ச்சியை வெற்றிகரமாக சாத்தியப்படுத்தும் பாலுமகேந்திரா பேசும்பொழுது பார்வையாளர்களை தன்கைவசப் படுத்திக்கொண்டார். இவர் பேச்சில், தேர்ந்த இயக்குனரின் அணுகலும், பெற்றவனின் ஆனந்தமும் கலந்திருந்தது.

பாலுமகேந்திரா:

நண்பர்களே, இன்று ஆகஸ்ட் 15, சுதந்திர தினம்.

என்னுடைய மாணவனும், எனது பிள்ளைகளில் ஒருவனுமான அறிவுமதி, சொல்லிய இரண்டு வரிகளிலிருந்து என் பேச்சை ஆரம்பிக்கின்றேன்.

“நள்ளிரவில் பெற்றோம்,
இன்னும் விடியவில்லை”

இங்கே லீனா மணிமேகலைக்கு விருது வழங்கும் விழாவில் என்னையும் பேச அழைத்திருப்பதில் சந்தோஷம். அது சம்பந்தமாக உங்களோடு சில விஷயங்கள் பகிர்ந்துகொள்ள ஆசைப்படுகின்றேன்.

என்னை அப்பா என்று அன்போடு அழைக்கும் ஒருசில பெண்களுள் லீனாவும் ஒருவர். லீனா மணிமேகலையின் ’தேவதைகள்’, ’மாத்தம்மா’ ’பெண்ணாடி’ பார்த்திருக்கின்றேன். இப்போது சொன்ன இந்த மூன்று படங்களில் ”தேவதைகள்”, எனக்கு மிகவும் பிடித்த படம். அதுவும் அடிநிலை மக்களின் வாழ்வை பதிவு செய்திருக்கின்ற அழுத்தமான பதிவு.
அதனையும் எங்கள் பள்ளிக்கூடத்தில் திரையிட்டோம்.
எதற்காக?
நடிப்பு என்றால் என்ன? என்பதனை எங்கள் மாணவர்களும் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதற்காக.
நடிப்பிற்கும் ஆவணப்படத்தில் உள்ள பெண்களுக்கும் என்ன சம்பந்தம்?
இல்லை,
அந்தப்பெண்கள் நடித்தார்களா?
அதுவும் இல்லை.
அவர்கள் நடிக்கவில்லை, அதுதான் சம்பந்தம்.

சிறந்த நடிப்பு என்றால் என்ன என்று எதை சொல்ல முடியும்?
ஒத்திகை பார்க்கப்பட்டு, வார்த்தைகள் மனப்பாடம் செய்யப்பட்டும் வருவதில்லை சிறந்த நடிப்பு.

தேவதைகள் படத்தில் பேசுகின்ற பெண்களின் வசனங்கள் ஒத்திகை பார்க்கப்பட்டு வருவதில்லை. தன்னுடைய குணத்தை , சுபாவத்தை, முக பாவத்தை எப்படி உபயோகப்படுத்திக்கொள்வது. இதற்காக லீனாவின் ஆவணப்படத்தை உபயோகப்படுத்திக்கொண்டேன்., அதற்காக நான் அவரிடம் அனுமதி கேட்கவில்லை. அந்த உரிமையை நானாக எடுத்துக்கொண்டேன்.

லீனாவினுடைய துணிச்சல் எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும். நாங்கள் இருவருமே தீக்குச்சிகள். இரண்டுமே உரசிக்கொள்ளும்.

அவருடைய படங்களில் கடைசியாக பார்த்த படம், இப்பொழுதும் பார்த்துக்கொண்டிருக்கின்ற படம் ”பெண்ணாடி”. இப்படத்தை இத்தோடு நான்காவது முறையாக பார்த்து முடித்துவிட்டேன்.

நான் பச்சைத்தமிழன் தான். ஆனால் இன்று சங்க இலக்கிய பாடல்களில் பலவற்றை புரிந்துகொள்ள அதிக காலம் பிடித்துக்கொள்கின்றது. சினிமாவும் அப்படித்தான்.

இன்றும்கூட சில படங்களை நான் புரிந்துகொள்வதற்கு கடினமாக உள்ளது. இத்தனைக்கும் நான் இன்னும் சினிமாவில்தான் இருக்கின்றேன். சினிமாவின் மீதான காதல் காரணமாக பூனே திரைப்பட கல்லூரியில் படித்தவன். இன்னும் 40 ஆண்டுகாலமாக அந்தக் காதல் குறையாமல் பார்த்து வருகின்றேன். இருப்பினும் சில படங்கள் என்னால் புரிந்துகொள்ள முடிவதில்லை.

லீனாவிடம் ”பெண்ணாடி” புரியவில்லை என்று சொல்லிக்கொள்வதில் எனக்கு எந்த கூச்சமும் இல்லை.

லீனா இந்த ”பெண்ணாடி”, படத்தில் என்ன சொல்ல வருகின்றார். என்பது எனக்கு புரியவில்லை.
இன்றோடு நான்காவது முறையாக படத்தினை பார்த்து முடித்துவிட்டேன். இன்றளவும் இதன் மூலம் என்ன சொல்ல வருகின்றார் என புரியவில்லை. ஒருவேளை இன்னும் நான்கு முறை, ஐந்து முறை, அல்லது இன்னும் பல முறைகள் தொடர்ந்து பார்த்தபின்பு புரியலாம்.

ஆனால்,
இந்த புரிதல் என்பது படைப்பாளியின் நோக்கமா?
எந்தவொரு படைப்பாளியும் முன்வைக்கின்ற படைப்பின் நோக்கமென்ன? இந்த விஷயத்தில் மற்றவர்களைப் பற்றி பேசவேண்டாம். என்னையே எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்.

என்னுடைய படைப்பின் நோக்கமென்ன?

என்னுடைய பலபடங்கள், வணிகத்திற்காக எடுக்கப்பட்ட படங்களில் கூட நல்ல படமாக இருக்க வேண்டும்., வணிக ரீதியிலும் வெற்றி பெற வேண்டும், தியேட்டர்களில் நன்றாக ஓட வேண்டும்,என்பதே எனது நோக்கமாக இருந்தது.

இந்த நோக்கத்திலிருந்து விலகிதான், வீடும், சந்தியாராகமும் எடுத்தேன்.

நான் எனக்காக எடுத்துக்கொண்ட படங்களாக இவ்விரண்டு படங்களையும் சொல்லலாம். எனவே படைப்பாளிக்கும், படைப்பிற்கும் நோக்கம் என்பது மிக முக்கியம் என்று நினைக்கின்றேன்.
இப்படியாக ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனியான நோக்கமிருக்கலாம். என்னுடைய நோக்கத்தை உங்களுடன் பகிர்ந்துகொண்டேன்.
கடந்த நாற்பது ஆண்டுகாலமாக இந்த நெகட்டிவோடு ரொமான்ஸ் செய்துவிட்டு, இப்பொழுது டிஜிட்டல் சினிமாவை கையில் எடுத்திருக்கின்றேன். அதில் 5டி என்ற காமிரா, என்னைப்பொறுத்தவரை நிழற்படம் எடுக்க மட்டும்தான் உதவும் என்று நினைத்திருந்தேன். அதை வைத்துக்கொண்டு படம் எடுப்பது என்பதும், அதனை தூக்கி கையில் பிடித்த பொழுதும் என் மனதில் தோன்றிய எண்ணத்தை இங்கே இருக்க கூடிய நண்பர்கள் முன்னிலையில் மனம் திருந்து சொல்கின்றேன். ’ஒரு சிறுமியோடு புணர முயன்றேனோ?’, என்ற எண்ணம் எனக்கு எற்பட்டது.

“machines don’t make films” இதனை நான் நன்றாக புரிந்துவைத்திருக்கின்றேன். எனது மாணவர்களுக்கும் அழுத்தமாக சொல்லிகொடுத்து வருகின்றேன்.

எந்த காமிரா பயன்படுத்தி படம் எடுத்தீர்கள் என்று என்னைக் கேட்டால் எனக்கு கோபம்தான் வரும்.
எந்தப்பேனாவில் கவிதை எழுதினீர்கள் என்று ஒரு கவிஞனை கேட்கலாமா?

நீ எழுதுவது கவிதையாக இருக்கின்ற பட்சத்தில் அது டாய்லெட் பேப்பரில் எழுதப்பட்டாலும் அது உன்னுடைய கவிதை.

“paper doesn’t matter,” இந்த எண்ணம்தான் என் மனதில் வலுவாக ஊறிபோயிருக்கின்றது.

இந்த நேரத்தில் இன்னொரு விஷயத்தையும் சொல்லிக்கொள்ள ஆசைப்படுகின்றேன். எங்கள் ஊரில் சாம்பார் எடுக்க பயன்படுத்தப்படுத்துவதை ’அகப்பை’, என்று சொல்வோம். இங்கேயும் அகப்பை என்றே சொல்கின்றார்கள், அதுவரையில் சந்தோஷம். இங்கே சரளமாக பேசப்படுகின்ற வார்த்தைகளின் அர்த்தங்கள் எனக்கு பலவும் புரியமாட்டேன் என்கின்றது. ஆனால், போகப் போக தெரிந்து கொள்ளலாம். அதனைப் பொறுத்தவரையில் இந்த அகப்பைக்கு இந்த ஊரிலும் அகப்பை என்ற சொல்லையே பயன்படுத்துகின்றார்கள் என்பதில் சந்தோஷம். எனவே இந்த அகப்பை என்ற கருவியை அச்சாரமாக வைத்துக்கொண்டு ஒரு இசைக்கலைஞர் அருமையாக இசை வாசித்து காண்பித்தார். அதனை இங்கே முன்பு சொன்ன விஷயங்களுடன் ஒப்பிட்டு பார்க்கின்றேன். ”வல்லவனுக்கு புல்லும் ஆயுதம்”, என்பதனை நிரூபித்துக்காட்டியவர்.

அது அவருக்கு அகப்பையாக இருந்தால் என்ன? ஜெர்மானியில் செய்யப்பட்ட கிட்டாராக இருந்தால் என்ன? It doesn’t matter. அந்த அகப்பைதான் அவருக்கு இசையை கொடுப்பது.

பெண்ணாடியை புரிந்துகொள்ள தடையாக இருப்பது என்ன என்று நினைத்துப்பார்த்தேன். ஒருவேளை சினிமாவைப்பற்றி நான் புரிந்துகொண்ட எண்ணம்தான் பெண்ணாடியை புரிந்துகொள்ள தடையாக இருக்கின்றதா?

மொழி என்கின்ற பொழுது, கவிதை என்கிற பொழுது நான் முன்பு குறிப்பிட்டேனே, சங்க இலக்கியத்தில் உள்ள விஷயங்களை இன்னும் என்னால் புரிந்துகொள்ள இயலவில்லை. ஆனால் அது என்னுடைய குறைதானே தவிர, இலக்கியத்தின் மீதான குறையல்ல.

எனக்கு சூரியனை பார்க்கமுடியவில்லை என்றால், சூரியன் இல்லை என்று அர்த்தம் ஆகிவிடாது. மொழியைப் பொறுத்தவரை சில வார்த்தகளுக்கு இரண்டு மூன்று அர்த்தங்கள் இருக்கின்றன. உதாரணமாக, இரண்டு மூன்று அர்த்தங்கள் தொனிக்கின்ற வார்த்தையாக ”அணை”, என்பதனை பயன்படுத்தலாம்.

அணை என்றால் பெண்ணை கட்டி அணைப்பதற்கும், தண்ணீரை போகவிடாமல் தேக்கி வைப்பதற்கும் கட்டிவைப்பதற்கும் அணைக்கட்டு என்றுதான் பெயர். விளக்கை அணைப்பதும் அணைத்தல் தான்.

இன்னும் சில வார்த்தைகள் பேசப்படும் சூழல்களைப் பொறுத்தமட்டில் மாற்றம் வரும். ஆனால் சினிமாவில் ஒரு காட்சி எதனை கேமிராவில் பதிவு பண்ணியிருக்கின்றதோ, அதனைத்தவிர அதில் வேறு காட்சிகள் தோன்ற முடியாது. வாய்ப்பேயில்லை.

இப்பொழுது ஜெயபாலனை காட்சிப்படுத்தினால், அது எந்த கேமிரா கோணமாக இருந்தாலும் அது ஜெயபாலன் தான். அவர் லீனாவாகவோ, வேறொருவராகவோ மாறிவிடமுடியாது. அதுவே நான் நம்பிக்கொண்டிருப்பது.

இந்த நம்பிக்கைதான் லீனாவின் பெண்ணாடியை புரிந்துகொள்ள தடையாக இருக்கின்றதோ?, என்று எனக்கு தோன்றுகின்றது. ஏனென்றால் சினிமாவில் நீ எடுக்கும் பிம்பத்தை தவிர வேறொரு அர்த்தங்கள் இல்லை என்று நான் நம்பிக்கொண்டிருக்கின்றேன். நான் கற்றது அது மாதிரியாக உள்ளது.
என்னால் அரை மணிநேரம் பார்த்தாலும் நவீன ஓவியத்தை புரிந்துகொள்ள இயலவில்லை. லீனா ஒருவேளை சினிமாவை நவீன ஓவியத்தின் தூரிகையாக பயன்படுத்தியிருக்கின்றாரோ என்று தோன்றுகின்றது.

இதேபோன்றதொரு முயற்சியை நானும் முயற்சித்திருக்கின்றேன். சென்னையில் நாற்பது ஆண்டுகாலம் பழகிவந்திருக்கின்றேன் என்று சொல்லும் என்னால், பகலில் பார்த்த சென்னை இரவில் இருக்காது என்றும் சொல்ல முடியும். இரவிலிருக்கும் சென்னை முற்றிலும் மாறுபட்ட வர்ணங்களை கொண்ட சென்னையாக இருக்கின்றது.

முதலிரவிற்கு தயாராகும் பெண்ணை போல சென்னை இரவில் தன்னை தயார்செய்துகொள்கின்றது. இதனை என்னுடைய காமிராவில் பதிவு செய்ய வேண்டுமென்ற எண்ணம் என் மனதில் ஏற்பட்டது.
இந்த வர்ணங்களை நான் எப்படி பதிவு செய்வது? பதிவு செய்வதென்றால் அடிமட்ட பதிவல்ல. இரவின் சென்னை என் மனதில் ஏற்படுத்தும் அதிர்வை பதிவு செய்ய வேண்டும். அதனைப் பதிவு செய்ய எனது கேமிராவை தூரிகையாக தயார் செய்துகொண்டேன். இது என்னுடைய வெளிப்பாடாக இருக்கின்றது.
இதேபோல லீனாவும் காமிராவை தன் மனசில் ஏற்படும் அதிர்வுகளை பதிவு செய்யும் தூரிகையாக்கியிருக்கலாம்.

பெண்ணாடியில் சங்க இலக்கியம் பற்றியதான உணர்வுகளை பதிவுசெய்திருக்கின்றார். அவற்றில் காதல், பிரிவு, சோகம் போன்ற உணர்வுகளை யெல்லாம் காட்ட வேண்டும்.

காதலைப் பொறுத்தவரை நான் புரிந்துகொண்டது போல வேறு யாரேனும் புரிந்துகொண்டுள்ளனரா என்பது சந்தேகம். தேவைக்கு அதிகமாகவே நான் புரிந்துவைத்திருக்கின்றேன். இதனை சொல்லிக்கொள்வதிலும் எனக்கு கொஞ்சமும் கூச்சமில்லை.

அப்பா என்று என்னை அன்போடு அழைக்கும் லீனா மணிமேகலை எனக்கு மகளாக கிடைத்திருப்பதால் நான் மிகவும் மகிழ்ச்சி அடைகின்றேன். நான் உபயோகிக்கும் அதே காமிரா அவர் கையில் மாற்று பாதையில் பதிவு செய்வதை நினைத்து பிரமிப்படைகின்றேன்.

லீனா இன்னும் நிறைய நிறைய ஆவணப்படங்கள் எடுக்க வேண்டும். நான் என்னுடைய மாணவர்களுக்கு சொல்லிக்கொள்வது, தயவு செய்து கோடம்பாக்கத்தை குறைத்து மதிப்பிட வேண்டாம். இன்றைக்கு நீங்கள் தலையில் தூக்கிவைத்து கொண்டாடிவருகின்ற அத்தனை படங்களும் இந்த கோடம்பாக்கத்தில் எடுக்கப்பட்டவைகள்தான். அதனை மறக்கக்கூடாது. ஆகையால் கோடம்பாக்கத்தில் இருந்துகொண்டே நீங்கள் அற்புதங்கள் படைக்கலாம்.

இப்போது நான் எடுத்துக்கொண்டிருக்கின்ற படத்தின் நோக்கத்தை உங்களுடன் பகிர்ந்துகொள்ளலாம் என்று நினைக்கின்றேன். ஒரு படைப்பை செய்கின்றான், செய்கின்றாள் என்றால் அப்படைப்பின் நோக்கமென்ன? அது படைப்பவர்களின் மனதைப்பொறுத்து அமையும்.

இப்போது நான் எடுத்து முடித்திருக்கின்ற படத்தின் ஒரே நோக்கம், என்னுடைய மரணத்திற்கு பிறகும் குறைந்தது இருபத்தைந்து வருடங்களாவது நிலைத்து நிற்கவேண்டும். நிற்கும்.

தந்தைக்கு அடுத்ததாக, மகளான லீனா மணிமேகலையின் பேச்சு தொடங்கியது. இத்தனை நேரமாக பிறர் எண்ணவோட்டங்களை அறிந்துகொள்ளும் ஆவலில் அமர்ந்திருந்தவர், தன் மனதில் ஓடுகின்ற சிந்தனைகளை பார்வையாளர்களுக்கு மத்தியில் பகிர்ந்துகொண்டார்.

லீனா மணிமேகலை:

நான் எந்தச் சமயத்திலும் என் வாழ்வில் பயந்ததில்லை, ஆனால் இன்று பயமாக இருக்கின்றது. இத்தனை ஆசீர்வாதங்களுக்கும் நான் தகுதியானவள்தானா? என்பதே என் அடிமனதில் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் பயத்திற்கான காரணம். இதற்கு நடுவில்தான் நான் என்ன பேச வந்தேனோ அதனைக் கோர்வைப்படுத்தி பேசவேண்டும். அல்லது இங்கு பேசப்பட்ட விஷயங்களை ஆரம்பப்புள்ளியாக வைத்து அதிலிருந்து பேசவேண்டும். மிகவும் சங்கடமான நிலையில்தான் இன்று இருக்கின்றேன்.

நான் சிறுவயதிலிருந்தே பார்த்து வியந்த ஆளுமைகள் என்னை ஆசீர்வதிக்க இங்கு வந்ததனை மிகுந்த நெகிழ்ச்சியோடு நினைத்துப்பார்க்கின்றேன். இதனை சாத்தியப்படுத்திய தமிழ் ஸ்டூடியோவிற்கும், அவர்களுடைய நண்பர்களுக்கும் எப்படி நன்றி சொல்வது என்றே தெரியவில்லை.

நான் தேர்ந்தெடுத்திருக்கின்ற பாதை நிச்சயமாக தனிமையான பாதைதான். ஆனால் நான் தனிமையாக பயணிக்கவில்லை. இவ்விருதை என்னோடும், என் படைப்புகளோடும் தொடர்ந்து பயணித்து வருகின்ற ஒவ்வொரு படைப்பாளிகளுக்கும் உரித்தாக்கிக்கொள்கின்றேன்.

நான் பங்கேற்பு சினிமாவினை நம்புகின்ற ஒரு படைப்பாளி. என்னுடைய குழுவினருக்கும், காட்சிப்படுத்தியிருக்கும் சமூகத்திற்கும், பார்த்து ரசித்த பார்வையாளர்களுக்குமே இவ்விருதில் சரிசமமான பங்கு உள்ளது.

அதனால் இங்கு தரப்பட்ட ஒவ்வொரு பாராட்டும், ஒவ்வொரு சிறப்பு சொல்லும் அவர்களுடன் பகிர்ந்துகொள்வதே சரியானதாகயிருக்கும்.

இவ்விருதுடன் பத்தாயிரம் ரூபாய் பணத்தை தந்திருக்கின்றார்கள், அதனையும் தமிழ்ஸ்டூடியோவிற்கே தர விரும்புகின்றேன்,.
ஏனென்றால் திரைப்படம் எடுப்பதைக்காட்டிலும், அதனை திரையிடுவது மிகவும் அசாதாரணமானது.

வெறித்தனமான வேட்கையால்தான் இப்பாதையை நான் தேர்ந்தெடுத்தேன். எனினும் எனக்கு இப்பாதையில் இவ்வித தடைகள் வருமென்று முன்னமே தெரிந்தே இருந்தது. என்னை சுற்றியிருக்கின்ற சூழலே இப்பாதையை எதிர்க்கின்றது. ஆனால் அதனையெல்லாம் கடந்துதான், நான் தொடர்ந்து படம் எடுத்து வருகின்றேன். அதற்கான தண்டனைகளையும் அனுபவித்துதான் வருகின்றேன். அந்நேரத்தில் இம்மாதிரியான பாராட்டுக்கள் எனக்கு புதிய சக்தியை தரும்.

இங்கு தமிழ்ஸ்டூடியோ நண்பர்களால் என்னைப்பற்றி எடுக்கப்பட்ட ஆவணப்படத்தையும் குறிப்பிட்டாக வேண்டும். அவர்கள் எனது சிறுவயது தோழி ப்யூலா,வையும் பேட்டி எடுத்திருக்கின்றனர். எனக்கு கண்களில் கண்ணீரே வந்துவிட்டது. நாங்கள் இருவரும் திருச்சியில் படித்தோம். அதற்கு பின்னர் வெகு வருடங்கள் அவருடன் தொடர்பேயில்லை. அதற்குபின்னர், தங்கராஜ், ஷோபா சக்தி போன்றோரெல்லாம் ஆவணப்படத்தில் பேசியிருப்பது சத்தியமாக எனக்குத் தெரியாது. பேசியவர்களும் என்னிடம் சொல்லவில்லை. அந்தப் படத்தினை பார்க்கும் சமயத்தில் எனக்கு மிகவும் நெகிழ்வாக இருந்தது. இப்படியான இன்ப அதிர்ச்சியை எனக்கு அளித்ததற்கு மிக்க நன்றி.

பின்னர் கொட்டாங்குச்சி இசைக்கலைஞர் ராம் அவர்களுக்கும் எனது நன்றியை தெரிவித்துக்கொள்கின்றேன். கிட்டத்தட்ட அவரைப்போலத்தான் நானும், அவரது இசையை கேட்ட பொழுது ’செங்கடல்’, படம் எடுத்த சம்பவங்கள்தான் ஞாபகம் வருகின்றது. இணையத்தில் கிடைத்த வீடீயோ, யூ ட்யூபில் கிடைத்த வீடியோ என்று கிடைத்தனவற்றையெல்லாம் கொண்டு எடுத்து முடித்த படம்தான் செங்கடல்.

“machines don’t ever make films”, என்பதனை நானும் ஒப்புக்கொள்கின்றேன். படம் எடுக்க வேண்டும் என்ற ஆர்வம்தான் என்னை இப்படியான படம் எடுத்துக்காண்பிக்க ஆதாரமாக இருந்தது.
நான் செய்வது எல்லாராலும் எடுக்கப்படுகின்ற படம் போன்றது இல்லை, அவைகள் போலியானதாகத்தான் இருக்கின்றது. எனது படங்கள் மூலமாக அடிமை வர்க்கத்தினரின் மீது செலுத்தப்படுகின்ற அதிகாரத்தை ஒடுக்க நினைக்கின்றேன், சமூக மாற்றத்தை கொண்டுவர விரும்புகின்றேன், எவரும் பேச தயங்குகின்ற விஷயங்களை துணிச்சலுடன் காட்சிப்படுத்த எண்ணுகின்றேன், நான் நல்ல சினிமா செய்துகொண்டிருக்கின்றேன் என்ற நம்பிக்கையில்தான் தொடர்ந்து இத்துறையில் உழைத்து வருகின்றேன்.

இதற்காக எல்லாவிதமான வசவுகளையும் நான் எதிர்கொண்டிருக்கின்றேன். இத்தனை வசவுகளை இதற்கு முன்னால் இருந்தவர்கள் அனுபவித்திருப்பார்களா? என்பது தெரியாது. எல்லா இடத்திலேயும் பிரச்சனைகள் வந்திருக்கின்றது. ஆனாலும் எடுத்துக்கொண்ட பயணத்தில் தளராமல் பின்வாங்காமல் தொடர்ந்து பயணித்து வருகின்றேன்.

அதேபோல எல்லோராலும் படம் எடுக்க முடியும், என்று உரைப்பதுபோலத்தான், நான் இளைய தலைமுறையினர்க்கு முன்னால் பயணித்து வருகின்றேன். என்னோடு சக தோழர்களும் பயணித்து வருகின்றனர். ’மாத்தம்மா’, முதற்கொண்டு இப்பொழுது எடுக்கப்பட்ட ’செங்கடல்’ வரையிலான படங்கள் எல்லாமே, கையில் காசு இல்லாமல்தான் ஆரம்பித்திருக்கின்றேன். மொத்தமாக மாத்தம்மாவை எடுத்து முடித்த பின்பு கணக்கு போட்டுப்பார்த்தால் முப்பதாயிரம் செலவில் அப்படம் எடுத்து முடிக்கப்பட்டுள்ளது.

பேசாமொழியிலிருந்து பேட்டி எடுத்த பொழுதுகூட கேட்டனர். உங்கள் ஆவணப்படத்திற்கான பட்ஜெட்டை எப்படி சமாளிக்கின்றீர்கள் என்று?

நான் என்ன செய்தாவது அப்படத்தை முடித்துவிடுவேன். கடன் வாங்கி சமாளிப்பது போன்று எந்தவிதமான வேலையை செய்தாவது அப்படத்தை நான் முடித்துவிடுவேன். இப்படித்தான் இந்த பயணத்தை மேற்கொண்டு வந்துள்ளேன்.

’மாத்தம்மா’, படம் எடுத்து முடித்த பின்பு கிட்டத்தட்ட 200 கிராமங்களில் அப்படத்தை திரையிட்டோம், ஆனால் திரையிட்ட இடங்களிலே கூட சில பிரச்சனைகள் வந்தது. ஆனால் இதனையெல்லாம் விட, பாதிக்கப்பட்ட அப்பெண்கள் சுயமரியாதையோடு வாழ வேண்டும் என்ற எண்ணமே முதன்மையாக இருந்தது.

’மாத்தம்மா’, திரையிடலின்பொழுது அக்கிராமத்தில் வாழ்ந்த பெண்கள், தாங்களும் எங்களுக்கு நிகழ்கின்ற அநியாயத்தை சொல்கின்றோம் என்று சொன்ன பொழுதுதான் “பறை” என்றோர் ஆவணப்படம் உருவானது.

”பறை” படப்பிடிப்பு ஆரம்பித்தவுடன் பல மிரட்டல் அழைப்புகள் வந்தன. ’ஒடுக்குகின்ற இனம்’, என்று சொல்லப்படுக்கின்ற இனத்திலிருந்து எனக்கு நிறைய மிரட்டல்கள் வந்தது. பிரச்சனைகள் வந்தது. அதேபோல படம் எடுத்து முடித்த பின்பு சென்சாரிலும் பிரச்சனையாகத்தான் இருந்தது. கிட்டத்தட்ட 40 நிமிட படத்தில் 19 இடங்களில் படத்தினை துண்டிக்க சொன்னார்கள். ஆனால் நான் எதற்கும் பயப்படவில்லை. ஒரு சின்ன வீடியோகூட பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கான நன்மையாக கிடைக்குமென்ற எண்ணத்தில் துணிச்சலாக இருந்தேன். மற்ற எந்த விஷயங்களைப்பற்றியும் சிந்திக்கவில்லை.

பல கமிஷன்களையும் தாண்டித்தான் ஆவணப்படத்தை திரையிட அனுமதி கிடைத்தது. ஒரு படத்தின் மூலமாக நாளைக்கே சமூக மாற்றத்தைக் கொண்டுவரமுடியுமென்று நான் நிச்சயமாக நம்பத் தயாராகயில்லை. அது நீண்ட பயணம், அந்தப் பயணத்தை எப்படி மேற்கொள்வது என்பதனை இந்த “பறை” தான் எனக்கு சொல்லிக்கொடுத்தது.

என்னுடைய மூதாதையர்களுக்காக எடுத்த ”பெண்ணாடி”, என்னுடைய மீனவ சமூகத்திற்காக எடுத்த “செங்கடல்” அதில் பங்கேற்ற ஒவ்வொரு கதாபாத்திரமுமே ரத்தமும், சதையுமாக வாழ்ந்தது. அந்த வழிகாட்டுதலின் பேரில்தான் தொடர்ந்து பல நல்ல படங்கள் செய்து வருகின்றேன். இந்த மேடை எனக்கு மேலும் ஆற்றலைக் கொடுக்கின்றது.

பல நேரங்களில் நான் இழந்தவைகளை இம்மாதிரியான நேரங்கள்தான் நிவர்த்திசெய்பவைகளாக இருக்கின்றன.

அப்படியான இந்த அவையும், இலக்கியத்திலும், சினிமாவிலும் ஆசான்களாக நினைக்கின்ற ஆளுமைகளுக்கும் பார்வையாளர்களுக்கும் நன்றி கலந்த வணக்கம்.

மேடையில் அமர்ந்திருப்பவர்களும், பார்வையாளர்களும் இத்தனை நேரமாக ஒருவரின் பேச்சைக் கேட்பதற்காக காத்துக்கொண்டிருந்தனர் என்றால் அவர்தான், லெனின். நிகழ்ச்சியிலும், இக்கட்டுரையிலும் அவரது தாக்கங்களே இறுதியாக, லெனின் அவர்களின் பேச்சு வழக்கிலிருந்தே,

படத்தொகுப்பாளர், இயக்குனர் லெனின்:

1993ல shortfilm documentary association of southern india என்ற அமைப்பு FFI மூலமாக அங்கீகரிக்கப்பட்டது, பத்து அல்லது பதினோரு பேர் கொண்ட குழுவில் சிவகாமி அம்மாதான் தலைமையாக இருந்தார். ஆனால் அதில் எவ்வித செயல்பாடுகளும் இல்லை. அவ்வமைப்பு செய்ய வேண்டிய வேலைகளைத்தான் தமிழ் ஸ்டூடியோ செய்து வருகின்றது.

அடிக்கடி சொல்றாங்க, தமிழ், தமிழ்னு அதைப்பத்தி ஜெயகாந்தன் ஒரு விஷயம் சொல்லியிருக்கின்றார். மெட்ராஸ்ல என்ன பாஷை பேசறானோ அதைப் புரிஞ்சுக்கணும், அதுவும் தமிழ்தான்.

சினிமாவுக்கென்று ஒரு தமிழ், “ஓடினான், ஓடினான் வாழ்க்கையின் எல்லைக்கே ஓடினான், ” என்கின்ற மாதிரியான வசனங்கள் எல்லாம் எழுதியிருக்கின்றார்கள் நம் மூத்த குடிமக்கள். அதையும், இந்த குடிமக்கள்தான் ரசித்தார்கள்.

தலைவர் வர்றாரு மரியாதை கொடுங்கனு, ஜெயகாந்தன்கிட்ட ஒருமுறை சொன்னாங்க.,
“நாங்க இந்தமாதிரியான படம் எடுத்ததுக்கு அவுங்கதாணடா மரியாதை கொடுக்கணும்”னு சொன்னவரு ஜெயகாந்தன்.

அதே ஜெயகாந்தன்தான் இப்ப எங்க போயி உட்கார்ந்திருக்கார்னு பார்க்கணும்.

தளர்ந்து போயிருவாங்கனு சொல்றாங்க.
தளர்ந்து போயிராதீங்க, உடம்பை திடமா வச்சிக்கணும்.
சும்மா சொல்லல. நடக்கிற நிஜத்தை சொல்றேன்.

இன்றைக்கு காலையிலேயே என்னை அழைத்து சொல்கின்றார்கள், ”தினமணில உங்க பேர் போட்ருக்காங்க சார், என்னவாம் சார்?, என்ன விஷயம்?” என்கின்றான் ஒரு கவிஞன். பேப்பரையும் சரியாகப் படிக்கல. லீனா படம் எடுத்திருக்கின்றார்கள், அதற்காக பரிசு கொடுக்கின்றார்கள் என்கின்ற அளவிற்குத் தான் தமிழ் இன்று இருக்கின்றது., தமிழ் இலக்கியவாதிகளும் அப்படியே இருக்கின்றார்கள்.

ஒரு ஐ.ஏ.எஸ் ஆபீஸர பொறுக்கினு சொல்லலாமா?னு இளையராஜா கேட்டார்.
”உடனே நீ பொறுக்கிடா, நான் பொறுக்கி , எங்க அம்மா பொறுக்கிடா”,னு சொன்னேன். உடனே அதிர்ச்சியாக இருந்தார் இளையராஜா.

பின்பு நானே அதற்கு பதிலும் சொன்னேன்.

“நீ மியூசிக்ல நோட்ஸ் பொறுக்குற, நான் எடிட்டிங்க்ல பிலிம பொறுக்கறேன், எங்க அம்மா அரிசில கல்லு பொறுக்குறாங்க” இங்க பேசற விஷயத்திற்கெல்லாம் கைதட்டிட்டு போயிராதீங்க.

உணருங்கள்.

சும்மா தமிழ் தமிழ் முத்தமிழ் என்கின்றார்களே,

“தமிழனென்று சொல்லடா,
தலை நிமிர்ந்து நில்லடா” என்று சொன்னவனது சமாதியை போய் பார்த்து வாருங்கள்.

அங்கிருந்து தலமைச் செயலகத்தையும் பாருங்கள். சொன்னவன் எடம் எப்படியிருக்கு, அவனை வச்சு வாழ்ந்துட்டு இருக்கறவன் கட்டிடம் எப்படி இருக்குனு.
இதனை ஒரு ஆளும் கேட்கவில்லை.

சாகித்ய அகாதமியில இருக்கிறவன் என்ன சொல்றான்னா? என்னைப்பார்த்து “நீங்க ஊருக்கு நூறு பேர்”,னு குறும்படம் எடுத்தீங்களே”, அப்படீன்னு சொல்றான். அப்படி தமிழ் படிச்சவந்தான் சாகித்ய அகாதமியில உக்காந்திருக்கானுக.

’உட்கார்ந்திருக்கானுக’,னு சொல்றேன், அந்த அளவிற்கு தைரியம்.

லீனாவை ஒரு பெண் என்றெல்லாம் பார்க்கவில்லை. நாம் செய்ய வேண்டிய காரியத்தை ஒரு ஆள் செய்துகொண்டிருக்கின்றாரே என்றுதான் சந்தோஷம்.

நிறைய பேர் பேசுவார்கள் ஆனால் நிஜ வாழ்க்கையில் செய்கையில் பம்முவார்கள்.
பம்முவார்கள் என்றால் என்ன அர்த்தம்?
எல்லாம் நீயே தெரிஞ்சுக்கோ., அதுவும் தமிழ் தானய்யா.

டாகுமெண்டிரி மாதிரியே இருக்குனு படம் பார்க்க வர்றானுக. விஜய் படம்னா, வாயைத் தொறந்துவச்சிக்கிட்டு பார்க்கறானுக.

விஜய நாந்தானடா விஷீவல் கம்யூனிகேஷன்ல சேத்துவிட்டேன். அதுவும் விஷீவல் கம்ப்யூனிகேஷன்னா அதுதான் சினிமானு நிறைய பேர் நினச்சுக்கிறாங்க.
அடப்பாவிகளா?.

Journalist, நம்ம தமிழ் நாட்டுல journalist சூப்பரா வேலை செய்யறாங்க. ஒரு படத்தை review பண்ணுங்க அப்படீன்னு சொன்னா, படத்தோட கதையை அப்படியே சொல்றாங்க. போய் மலையாளப்பக்கமாக பாருங்கப்பா.

இந்தக்கூட்டம் கேரளத்தில நடந்திருந்தால், எத்தனை பெண்கள் வந்திருப்பார்கள் என்று தெரியுமா?
சும்மா பெண்கள், பெண்கள் என்று பேசுகின்றீர்களே, எங்கே வந்தார்கள் பெண்கள். ஏதோ நாலைந்து பேர் அமர்ந்திருக்கின்றனர். அந்த அளவில்தான் பெண்கள் இருக்கின்றனர்.

இந்த மாதிரியான சூழலில்தான், தளராத மனத்துடன் அருண் அவர்கள் நல்ல சினிமாவிற்கான முயற்சியை செய்து வருகின்றார், முன்னர் குறிப்பிட்ட அமைப்பு கூட செய்யவில்லை.அதற்கு அருணுக்குத்தான் வரவேற்பு கொடுக்கவேண்டும்.
விஜய், அஜித் படம்னா லைன்ல நிக்கிறான், இந்த நிலைமைல தமிழ்நாடு எப்படி உருப்படும்.
ஆனா, அருண்மட்டும் இதுலயிருந்து ஏமாந்துபோயி இந்தமாதிரியான விழாவெல்லாம் எடுத்துட்டு வர்றார்.

இந்தா இங்க உக்காந்திருக்குதே, சார்லி. இத ’உக்காந்திருக்குது’னு தான் சொல்வேன். பாக்கத்தான் சந்திரபாபு மாதிரி இருக்கும், ஆனா, அவருக்குள்ள என்னாமாதிரியான விஷயம் இருக்குனு தெரியுமா?
சும்மா படிச்சதனால வர்ல.

ராத்திரில போனை எடுத்துட்டு, எங்கிட்ட பேசும், “அண்ணா என்னான்னா பண்ணிட்டு இருக்கீங்க. ”அப்படீன்னு பேச ஆரம்பிச்சா, பல விஷயங்களை அவருகிட்ட இருந்து நான் கத்துக்கிறேன்.
ஏய்யா நீயும் இந்த சினிமாவுல நடிச்சுட்டு இருக்க. சார்லிக்குள்ளயும் ஏகப்பட்ட விஷயம் இருக்குப்பா, அத யாராவது யூஸ் பண்ணுங்கப்பா.

நானாவது பயன்படுத்திக்கலாம்னுதான் நினைக்கிறேன், ஆனா, இந்த முகங்களையே நான் எடுக்குற சினிமாவுல போடக்கூடாதுனு தான் முடிவு செஞ்சிருக்கேன். எத்தனை தடவைதான், இதே முகங்களை மேலயும், கீழயும் பார்க்கறது.

மாற்றுசினிமாவெல்லாம் இது இல்லை. லீனா எடுக்கின்றார்களே இதுதான் அசல் சினிமா. நாங்க எடுக்கின்றது எல்லாமே அசல் சினிமா. ரசிக கண்மணிகளெல்லாம் பார்க்கின்றீர்களே அதுதான் மாற்று சினிமா. எத்தனை நாள்தான் மன்றம் இல்லை இல்லைனு ரசிகர்களை ஏமாத்தீட்டு இருப்பீங்க.

இத்தனை கூட்டத்திலேயும் எவனாவது ஒருத்தன் ரெண்டு பேர் இருப்பானுக, மன்றத்தில சேர்ற பசங்க.
ஆனால், யாம் எதற்கும் அஞ்சோம்.

என்ன அடிப்பியா?
ரோட்லதான் போயிட்டிருப்பேன். எதற்கும் பயப்பட மாட்டேன்.

தமிழ் மேடைக்கு வந்தாலே, ஏதோ மாற்று மொழி மாதிரியாக வந்துவிடுகின்றது.

அதோ அங்கேயொரு கிழம் உக்காந்திருக்காரு. பேரு, பாரதி மணி. அவர ஒரு கிழம்னு சொல்றதக் காட்டிலும், well learned man அப்படீன்னுதான் சொல்லணும். தேசிய அளவிலான நாடகங்களில் பங்கெடுத்தவர், எங்கிருந்தோ வந்து, கால்களை தத்திக்கொண்டே இங்கே வந்து அமர்ந்திருக்கின்றாரே, அவர்தான் சிறந்த மனிதர்.

விஜயோ, அஜித்தோ, சூர்யாவோ எவனும் இல்லடா. அவர்தான் உண்மையான மனிதர்.

அவன் தல என்று சொல்கின்றான்.
தல இல்லைன்னா முண்டம்னு புரிஞ்சுக்கிடமாட்டாங்க.
அவங்கள பத்தி பேசிப்பேசி அலுத்துப்போச்சு. ஏன்னா அந்தமாதிரி சினிமாவா ஆக்கி வச்சிருக்காங்க.

’முதல் தேதி’, படத்தை பார்த்தபின்தான் திரைகதையை கற்றுக்கொண்டேனென, எம்.டி. பாஸ்கரன் சொல்வார். ’முதல் தேதி’ என்ற படம், ’பணம்’, என்கிற படம் இப்படங்களையெல்லாம் இப்பொழுது நீங்கள் பார்த்தீர்களேயானால் டாகுமெண்டரி மாதிரிதான் இருக்கும்.

ஏன்னா?
நடக்கிறான், நடக்குறான். எதுல டாகுமெண்டரியில.

ஏண்டா,
உனக்கு பொறுமையே இல்லையா.
அவன் நடந்து வந்துகிட்டேயிருக்கானு சொல்றீயே, அவன் எங்கிருந்து நடந்து வந்திட்டு இருக்கான்னுதான், எந்த இடம் இதையெல்லாம் தான் நீண்ட காட்சியா காண்பிக்கின்றான். அதைப்பார்த்து லேக் அப்படீன்னு சொல்றான். அதுக்கு என்ன அர்த்தம்னு கூட தெரியாது. இதுமாதிரியெல்லாம் சொல்லிட்டு முதல்ல கோடம்பாக்கத்துல சுத்திக்கிட்டு இருந்தாங்க, இப்ப சாலி கிராமத்தில சுத்திக்கிட்டு இருக்காங்க.
அது இல்லை, சினிமா,
சினிமா என்பது வேறு.
இப்படி பேசிக்கிடே போக முடியும்.
அது வேண்டாம்.
நாம செய்ய நினைத்த காரியங்களை செய்துகொண்டிருக்கின்றோம்.

டாகுமெண்டரீஸ்னா, என்ன? குறும்படம்னா என்ன? அப்படியெல்லாம் தெரியாம இருக்கின்ற இந்த இடத்தில திரையிடும்பொழுது நாம்தான் போய் பார்க்கணும். 426 மணி நேரம், 800க்கும் அதிகமான படங்கள். இங்கு வந்திருக்கின்ற பக்கிரிசாமி தான் அழைத்திருந்தார். போய் பார்த்தோம். அவ்வளவும் அருமையான படங்கள்.

ஏம்பா அனைத்தையும் போட்ரலாமேப்பா, எதுக்காக தேர்வு செய்றதுக்குனு ஒரு குழுவை வச்சுக்கிட்டு, அவனுகளுக்கு மூணு மாசத்துக்கு சோறு போட்டு , இதெல்லாம் வீணான வேலை.

அனைத்து படங்களையும் எம்மக்களுக்கு போட்டு காண்பிக்கலாம்பா. ஏன்னா எம்மக்கள் பார்க்கணும்.
நாங்க பார்த்து இவ்வளவு தூரம் பேசறதுக்கு சினிமா ஒரு சக்தி கொடுத்திருக்கின்றதெனில், அந்த சினிமாக்களை எங்க சனங்கள் பார்க்க வேண்டாமா?

பார்க்க வைக்காததுதான் நம்முடைய குற்றம்.
அதற்குண்டான முயற்சிகள் தான், இப்பொழுது எடுத்திட்டு இருக்கோம். நாம எடுத்த படத்தை மட்டும் பேசிட்டு இருந்திடக்கூடாது. நாக் அவுட் படத்தை பத்தி நீ பேசிக்கோ.

இந்த விஷயத்திலதான் இளைஞர்கள் தெளிவாக இருக்கான். இடைப்பட்ட காலமா இருக்கின்ற 50,60 வயசு பெருசுங்கதான் பிரச்சனை. நானும் அந்தவயசுக்காரந்தான், ஆனாலும் நான் திடமா இருக்கேன். ஆனா இந்த கெழங்க எல்லாம் சரியில்லை. ஒரு பத்து பேரு இளைஞர்கள் இருந்தால் அடுத்த தலைமுறைக்கு அவன் எடுத்துட்டு போவான் நல்ல படங்களை.

இப்பொழுது நூறாவது ஆண்டு சினிமா கொண்டாட போகின்றார்களே , அவர்களுக்கு ஆவணப்படம் எடுக்கின்ற இவர்களைப்பத்தியே தெரியாது. திரும்பியும் ஆட்டம், பாட்டம்தான். இந்தமாதிரியான படம் எடுப்பவர்களை அழைத்து பேச வைக்கின்றனரா?, அவன் மாத்திரம் ஜிலேபி சாப்பிட்டு ஓடிடுவானுக. இதுதான் நடக்குது.

யாருய்யா நூறுவருஷம்.

பழைய படங்களை தியேட்டர் முழுவதும் மறுபடியும் போட்டு காண்பிக்கப் போகின்றார்களா?., படம் எடுத்தாரே முதலியார் அவரைப்பத்தி பேசப்போகின்றார்களா?, எதுவும் இல்லை.

திரும்பியும் அவ ஆடுவா, இவன் ஆடுவான், எடிட்டிங்கல பட், பட்னு கட் பண்ணுவானுக. அதோட முடிஞ்சு போச்சு. பின்னர் அது எந்த டி.விலயாவது ஓடும்.

சினிமாவில மொதலாளிங்கறவன் போயிட்டான். இப்பொழுது மாஃபியா தான் இருக்கான்.
இதுலதான் மொதலாளிங்களுக்குத் தெரியும், தொழிலாளர்களோட கஷ்டமெல்லாம், ஆனால் இந்த மாஃபியாக்களுக்கு தெரியமாட்டேங்குது.

இந்தமாதிரி தினமணியில செய்தி வந்திருக்குதுனு இந்த விழாவிற்கு வந்து குவிய வேண்டாமா.?
கேரளாவுல குவிஞ்சிருப்பானுக.

தமிழ் நாட்டு ஆட்களும் தங்கமானவங்கதான், ஆனா, அந்த தங்கத்தை பயன்படுத்த தெரியலை.
அதனால நல்லா யோசிங்க,
யோசிக்கறதோட நின்று விடாதீர்கள்,
நடைமுறையிலேயும் அதனை செய்யணும்.

ஒன்றே செய், நன்றே செய், அதையும் இப்பொழுதே செய்.
ஏன்னா, நமக்கு நேரம் கிடையாது.

நம்மள சினிமாதான் உருவாக்குச்சு, இப்படிப்பட்ட சினிமாவ வித்திட்டு இருக்கானுகளே, அப்படிப்பட்ட கோபம்தான் இதெல்லாம் . அது புரியணும்.

சந்திரபாபு சொன்னது மாதிரியாகத்தான்.

ஆங்கிலப்படத்தை பாருங்கடா, புரியலயே.
டேய் பார்த்துக்கிட்டே இருடா, புரியும் .
அப்படீன்னு சொல்லுவார்.
அதுக்கப்பறம் ஆங்கிலப் படங்கள் பார்த்தே ஆங்கிலம் கற்றுக்கொண்டேன்.

எந்த குருவையும் நாடாமல், எந்த இந்திப்பிரச்சார சபாவிற்கும் போகாமல், இந்தி சினிமாவின் மூலமாகவே இந்தி கற்றுக்கொண்டேன். ஏனென்றால்., இந்த சினிமா.

1955ல தென்றல் பத்திரிக்கையில ”பூக்காமல் போகுமோ பூ.”
இந்த வரிகளுக்கு ஒருவர் எழுதியிருக்கின்றார்.

”வையகம் இகழ்ந்தாலும்
வாள் பிடிப்போர் தம் தொழிலை செய்ய மறப்பதுண்டோ.

செவ்விழியே!

மொய்க்குழலால் நோக்காமல் போனாலும்,
நோகாத கற்றாழை பூக்காமல் போகுமோ பூ!”

என்ன புரியலையா!
இது தமிழ்.

1955லயே எழுதியிருக்கான்.
இது மாதிரியெல்லாம் படிச்சு பார்க்கும்பொழுது ஏன் ரெம்ப பேரு இப்ப எழுதுறானுகன்னே புரியல.

இன்னொருவர், இன்னொரு வாக்கியம் கொடுத்திருக்கின்றார்.

’வாள் கொண்டு தாக்குவோம் வா!’

இதுவும் 1955ல படிச்சது, ஆனா நான் பிறந்தது 1947ல தான்.

தென்றல் என்கின்ற பத்திரிக்கை, கண்ணதாசன் அதற்கு ஆசிரியர்.

”சரிந்து விழும்
சாதி சமய பழக்கம்,
முறிந்துவிடாத படி முண்டு
வரிந்து கட்டி
தோள் கொடுத்து நிற்போரை தோழா!
பகுத்தறிவு வாள் கொண்டு தாக்குவோம் வா!”

என்றபடியே முடிக்கின்றார். இதெல்லாம் தான், தமிழாகத் தெரிகின்றது.
வேறெதுவும் தமிழாகத் தெரியவில்லை.

ஏட்டில், எழுத்தில், நாட்டில், நடப்பில், நான் காட்டும் உண்மையில்
’எத்தனை கோணம், எத்தனை பார்வை’
அப்படீனு ஒரு படம் இயக்கினேன். அதுவும் ஜெயகாந்தனோட கதைதான்.
அது இங்க யாருக்காவது தெரியுமா?

அதுதான் விஷயம். அவந்தான் தமிழன்.
அந்தப் படத்தை பார்த்து குறும்படம்னு சொல்வான்.

இருப்பினும்,

நோகாமல் அந்த பூ பூத்துக்கொண்டேயிருக்கின்றதே, அதேபோல பூத்துக்கொண்டேயிருப்போம். அதற்காக அஞ்ச மாட்டோம்.
ஏனெனில்,
“you’re missing the bus, we don’t”

நீங்க தவறவிட்டுவிட்டு திரும்பியும் இதையேத்தான் அரைத்துக்கொண்டேயிருப்பீர்கள். திரும்பியும் அதே ரெண்டுபேர்தான் காதலிச்சுட்டு இருப்பான்.

நீங்க நல்லா பார்த்தீங்கன்னா தெரியும்.

ரெண்டு, ரெண்டு பேருதான் தமிழ்ல மாத்தி ஹீரோ வா வந்துட்டே இருப்பாங்க.

முப்பது வருஷம், முப்பந்தைத்து வருஷத்திற்கு முன்பாக indepentant film makers என்று சொல்கின்ற பொழுது, திருப்பி என்னைய பார்த்து கேள்வி கேட்டாங்க.

என்னடா indepentant film makersனு.
ஆனால், அதுதான் இப்பொழுது வந்துகொண்டிருக்கின்றது.

ஆகையால், சினிமாக்காரர்கள் ஜாக்கிரதையாக இருக்க வேண்டும்.
கோடம்பாக்கமும் ஜாக்கிரதையாக இருக்கவேண்டும்.

ஏனென்றால் கோடம்பாக்கத்தில் இல்லை இப்பொழுதைய சினிமா.
இதை அப்பொழுது சொன்னேன், champer ல இருந்து notice வந்துச்சு.

எடிட்டிங்க், கத்திரிக்கோல் வச்சு கட் பண்ணாத்தான், எடிட்டிங்கானு கேட்டேன்.
உடனே, எடிட்டிங்க் அஸோஸியேசனிலிருந்து ஒரு notice வந்துச்சு.

இப்ப எங்க இருக்கு, கத்திரிக்கோல்.

இப்ப இருக்கின்ற சூழலில் யார் வேண்டுமானாலும் பாடலாம், ஏன்னா, ஸ்ருதிய எடிட்டிங்கல ஏத்திக்கிருவாங்க.

அந்தக்காலத்தில தியாகராஜ பாகவதர் பாடினாரே, அதெல்லாம் என்னான்னு சொல்வது.

தியாகராஜ பாகவதர் 100, 150 அடியில பாடிக்கொண்டு வருகின்றார். அந்தமாதிரி இப்பொழுது யாரால் பாட முடியும்?

ஹீரோயின்களை பாட வைக்க, 1,2, 3 சொன்னால் போதும் என்று சொல்கின்றனர். நல்லா பக்கத்துல கவனிச்சு பார்த்தான் தெரியுது, திரையில அவங்க பாடவேயில்லை, திரையில் அவர்களெல்லாம் 123,123, 123னு சொல்லிட்டு வர்றாங்க.

சீ, வெட்கமாயில்லை.

இப்பொழுது கொட்டாங்குச்சியில் வாசித்தாரே, ’அகப்பை’, தூயதமிழ்.

நம்ம ஆட்களுக்கு அகம், புறம்,னாலே என்னான்னு தெரியாது. ஆனால்,, மலையாளி பேசறான்,
”அகத்தே, புறத்தே”. அவ்வளவு சுத்தமாக இருக்கின்றது.

இப்ப கொலவெறி, கிலவெறினு எவன் எவனோ பாட ஆரம்பிச்சுட்டான்.
ஆனா,
எங்க சந்திர பாபு மாதிரியாக பாடமுடியுமா.?

“சொல்லுற சொல்லிப்புட்டேன்,
செய்யிறத செஞ்சுடுங்க,

நல்லதுன்னா, கேட்டுக்கங்க,
கெட்டதுன்னா விட்டுடுங்க

முன்னால வந்தவங்க,
என்னன்னமோ சொன்னாங்க,

மூளையில ஏறுமுன்னு,
எழுதி வச்சாங்க.

ஒண்ணுமே நடக்காம,
உள்ள வந்து செத்தாங்க.

என்னாலே ஆகாதுனு
எனக்குத் தெரியுமுங்க.

சித்தர்களும் யோகிகளும்,
சிந்தனையில் ஞானிகளும்.

புத்தரோடு ஏசுவும்,
உத்தமரு காந்தியும்

எத்தனையோ உண்மைகளை
எழுதி, எழுதி வச்சாங்க.

அத்தனையும் படிச்சு இங்க,
(இந்த எடத்துல நிறுத்தினாத்தான், லாக்னு சொல்றான், கோடம்பாக்கத்துல இருக்கிறவனுக.
அடப்போங்கடா, இங்க நிறுத்தி அடுத்த வார்த்தை சொன்னாத்தான், அதுக்கு ஒரு வலிமை கிடைக்கும்.)

என்னத்த கிழிச்சீங்க.!”

ஒரு சிவாஜி கணேசன் பாசமலர் படத்துல நடிச்சதால வர்றல விஷயம். அத அவங்க sustain பண்ணி எடுத்ததாலும், அதை கட் பண்ணி போட்டதாலும்தான் வந்துச்சு. இன்னைக்கு 50 வருஷம் கழிச்சு திரும்பியும் ”பாசமலர்” வெளியாகியிருக்கு அப்படீன்னு சொல்றாங்க. அதைத் திரும்பியும் எடிட் பண்ணும்பொழுதான் தெரிகின்றது, பல விஷயங்கள்.

அதனை இயக்குனர் பீம்சிங்கே சொல்கின்றார்.
”சிவாஜி இல்லையென்றாலும், இயக்குனர் இல்லையென்றாலும், விஸ்வநாதன் ராமமூர்த்தி இல்லையென்றாலும், கண்ணதாசன் இல்லையென்றாலும் பாசமலர் படம் ஓடும்”, என்றார்.

எப்படீன்னா?
அது கொட்டாலக்காரன் கதை.

அத எவனுமே இங்க போடல, வெறும் ‘ஆரூர்தாஸ், ஆரூர்தாஸ்” அப்படீன்னு மட்டும் போட்டுக்கிறாங்க.
அது ஒரு மலையாளியோட கதைங்கிற விஷயம் இங்க யாருக்கு, எத்தனை பேருக்குத் தெரியும்.

ஆகையால் அதுமாதிரியான விஷயங்களை ஆய்வு செய்து, அதைக் கண்டுபிடிங்கப்பா.

”என்னாலே ஆகாதுன்னு”, பட்டுக்கோட்டை எழுதியிருக்கின்றார்.

“என்னாலே ஆகுமுன்னு,
நம்மாலே ஆகுமுன்னு
நமக்குத் தெரியுமுங்க”, அப்படீன்னு அடிச்சேன் நான்.

அனைவருக்கும் நன்றி!
வாழ்க வளமுடன்.

மாற்று சினிமாவின் வளர்ச்சியையும், வணிக சினிமாவின் வீழ்ச்சியையும் இக்கூட்டத்தில் பதிவுசெய்ததோடு அரங்கிலிருந்த மக்கள் கலைந்தனர்.

அடுத்தும் இதேபோன்றதொரு நிகழ்வு வர இன்னும் ஒரு வருடம் காத்திருக்க வேண்டும். அதுவரை இக்கூட்டமும், இங்கு நிகழ்த்திய ஆளுமைகளின் பதிவுகளும் மாற்று சினிமா ஆர்வலர்களின் மனதின் அடியாளத்தில் இனிமையாக குறுகுறுத்துக்கொண்டேயிருக்கும்.

 

 

வாசகர்கள் தங்கள் படைப்புகளை editor@thamizhstudio.com என்கிற மின்னஞ்சல் முகவரிக்கு அனுப்பி வைக்கவும்.

படைப்புகள் வேறெந்த வடிவிலும், வேறெந்த ஊடகங்களிலும் வெளிவந்திருக்கக் கூடாது. படைப்புகளை யுனி கோட் வடிவில் அனுப்பவும். அல்லது பயன்படுத்திய எழுத்துருவை தெரிவிக்கவும்.

 
எங்களைப் பற்றி பிரிவுகள் செயல்பாடுகள் தமிழ் ஸ்டுடியோவில் தேட பின் தொடர
         
  கருத்துகள் திரைக் களஞ்சியம் குறும்பட வட்டம்

Google Thamizhstudio
 
Facebook
Picasa Web Albums
Twitter
YouTube
   
  பத்திரிகை செய்திகள் குறும்பட சேமிப்பகம் பௌர்ணமி இரவு
  நிர்வாகம் படைப்பாளிகள் குறுந்திரைப் பயணம்
  தொடர்புக்கு போட்டிகள் குறும்பட உதவிகள்
     
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

© காப்புரிமை: தமிழ்ஸ்டுடியோ - All rights reserved.

Best viewed in Windows 2000/XP | Resolution: 1024X768 | I.E. v5 to latest | Mozilla Latest Version | Chrome

Concept, design, development & maintenance by Thamizhstudio