கூகிள் குழுமம் Facebook Twitter     தொடர்புக்கு வாயில்  
  அறிமுகம் TS கட்டுரைகள் TS சிறுகதைகள் TS நூல்கள் TS நேர்காணல்
 
 
 

 

 

 

 
     
     
     
     
வாயில்

ரஞ்சித்தும், ரஜினியும்...

 


கமல்ஹாசனோ, ரஜினியோ ஒருபோதும் பெரிய ஹீரோக்கள் என்கிற கட்டுடைப்பு செய்து, கதையின் மாந்தர்கள் என்கிற நிலைக்கு வரவே முடியாது. தமிழ் சினிமாவில் புதிய அலை என்று இன்றுவரை உருவாகவே இல்லை. புதிய அலை போன்ற இயக்கங்களின் தோற்றவாய்க்கூடத் தெரியாமல், அதன் பெயரை அனாயசமாக பலரும் பயன்படுத்துவதை பார்த்தால் வேதனையாக இருக்கிறது. தமிழில் எப்போதும் புதிய வியாபார அலைதான் தோன்றும். விளம்பு நிலை மக்களின் வாழ்க்கையை பதிவு செய்கிறேன் என்று பாலா எங்கேயும் சொல்லவில்லை. ஆனால் பார்வையாளர்களும், ஊடகங்களும் பாலா என்றாலே விளிம்பு நிலை மக்களின் வாழ்வை, அரசியலை பேசுபவர் என்று பதிவு செய்யத் தொடங்கிவிட்டன. அட இதுவும் நல்லா இருக்கே, விளிம்பு நிலை என்றால் அறிவுஜீவி என்று பெயரும் விமர்சகர்கள் மத்தியில் கிடைக்கும், தவிர நல்லக் காசுப் பார்க்கவும் செய்யலாம் என்று பாலா சரியாகப் பயன்படுத்திக்கொண்டார். தலித் மக்களின் வாழ்வை, அரசியலை பதிவு செய்கிறேன் என்று இதுவரை ரஞ்சித் தானாக எங்கேயும் சொல்லவில்லை. ஆனால் அவரதுப் படங்களை தலித் அரசியல் பேசும் படங்கள் என்று மக்கள்தான் தவறாகப் புரிந்துக்கொண்டார்கள். ஊடகங்களும், தான்தோன்றி விமர்சகர்களும் அதனை தலித் வகையறாப் படங்கள் என்று சுட்டிக்காட்டி தங்கள் அறிவை பறைச்சாற்றிக் கொண்டனர்.

தமிழ்நாட்டில் நிலவும் அரசியல் பேதங்களையும், சாதிப் பிரச்சனைகளையும் நேர்மையாக பதிவு செய்த படங்கள் என்று சொல்வதற்கு இதுவரை ஒன்றுமே தேறவில்லை. மக்கள் பார்த்து சலித்துப்போய்விட்டதால், புதிய பெயரை சொல்லி, புதிய வகைமையை சொல்லி காசுப்பார்க்கத்தான் எல்லாரும் விரும்புகிறார்கள். இன்னும் கொஞ்சம் மேலாக கமலஹாசன் போன்றவர்கள், எவ்வளவு முடியுமோ, அவ்வளவும் திரைத்துறையை சீரழித்துவிட்டு, கழிவிரக்கம் ஏற்படுத்தும் வகையிலான சினிமாவில் நடித்துவிட்டு, கலைப் படம் எடுத்தேன், தமிழ் ரசிகர்கள் போதுமான வரவேற்பு கொடுக்கவில்லை என்று பழியை ரசிகர்கள் மீது திருப்பிவிடும் வித்தையையும் கற்று வைத்துள்ளார்கள். வெகு சில இயக்குனர்களை தவிர, தமிழ் சினிமா இயக்குனர்கள் எப்போதும் சினிமாவை ஒரு கலையாக பாவித்ததே இல்லை. இது முதலீட்டைக் கோரும் கலை, பலருடைய உழைப்பு இருக்கிறது, எனவே எதையாவது செய்து, எப்படியாவது ஒரு வெற்றியை ஈட்டிவிட வேண்டும் என்பதே அவர்களுடைய குறிக்கோளாக இருக்கிறது. ஹீரோயிசமும், பழிவாங்கும் உணர்வையும் தமிழ் சினிமா உரம்போட்டு வளர்த்து விட்டிருக்கிறதோ தவிர, இதன் சாதக பாதகங்களை ஒருபோதும் பதிவு செய்ததே இல்லை. பொதுப்புத்தியில் இருந்து சிந்திக்கும்போது எப்படி கலை உருவாகும் இடமாக தமிழ் சினிமா இருக்கக்கூடும்.

இத்தகைய சூழலில்தான், ரஜினிகாந்த் மனம்மாறி, புதிய அலை, மன்னிக்கவும் புதிய வியாபார அலையை ஏற்படுத்திய இயக்குனர்களுடன் சேர்ந்து படம் பண்ணப் போவதாகவும் அதற்காக அட்டைக்கத்தி, மெட்ராஸ் போன்ற படங்களை இயக்கிய இயக்குனர் ரஞ்சித்துடன் கூட்டு சேரப்போவதாகவும் ஊடகங்களில் செய்தி வெளியாகிக் கொண்டிருக்கின்றன. ஒரு நடிகர், ஒரு இயக்குனரோடு சேர்ந்து ஒரு புதியப் படத்தை தொடங்கவிருக்கிறார் என்பது எப்படி இத்தனைப் பெரிய செய்தியாக மாறியது. ஏன் அறிவுஜீவிகள் வரை, சாதாரண பார்வையாளர்கள் வரை ரஞ்சித்திற்கு வாழ்த்துகள் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். ரஞ்சித் முதல் படத்தை இயக்கும்போது, அவருக்கு இதே வகையான வெளிச்சத்தை ஊடகங்களோ, அல்லது பார்வையாளர்கள் இதே மாதிரியான பாராட்டையோ ஏன் தெரிவிக்கவில்லை. சரி அது முதல் படம், அப்போது இயக்குனரை யாருக்கும் தெரியாது, இப்போது இரண்டுப் படம் எடுத்துவிட்டார், அதனால் வாழ்த்துகிறார்கள் என்று வைத்துக்கொண்டாலும், இப்போதுக்கூட ரஞ்சித் ரஜினியை தவிர்த்து, அட்டைக்கத்தி தினேஷ் அல்லது வேறு ஒரு புதிய நடிகரை வைத்துப் படம் பண்ணும்போது இதே மாதிரியான வெளிச்சத்தையும், பாராட்டையும் ஊடகங்களும், பார்வையாளர்களும் கொடுப்பார்களா? நிச்சயம் இல்லை. இந்த அளவிலேயே தமிழ் சினிமாவின் வியாபார யுக்தி புலப்பட்டு விடுகிறது. தவிர ஒரு நடிகன் தன்னை யார் இயக்க வேண்டும் என்பதை தீர்மானிக்க முடியுமென்றால் அந்தக் கதை எப்படி சினிமாவாக மாற முடியும். அதுக் குறிப்பிட்ட நடிகனுக்காக எழுதப்பட்ட துதிப்போற்றும் சாதாரணக் கதையாகத்தானே இருக்க முடியும்.

ரஜினிக்கென ஒரு கதையமைப்பு இருக்கிறது. அந்த கட்டுமானத்தில் இருந்து அவரால் வெளிவர முடியாது. மெட்ராஸ் திரைப்படத்திலேயே ரஞ்சித் பல வகைகளில் சமரசம் செய்துக்கொண்டிருக்கிறார். முழுக்க முழுக்க ஹீரோயிசத்தை பேசும் படமாகவே மெட்ராஸ் இருந்தது. வளர்ந்து வரும் கார்த்திக் போன்ற நடிகர்களையே எதிர்த்து தான் நினைத்ததை திரையில் கொண்டுவருவதற்கான துணிச்சல் ரஞ்சித்திடம் இல்லாதபோது, இந்திய சினிமாவின் அசகாய சூரன், வியாபார காந்தம், சினிமாவை அதன் நுட்பத்தை கொஞ்சம் கூட புரிந்துக்கொள்ளாத ஒரு வியாபாரியான ரஜினிகாந்த்தை வைத்து எப்படி தான் நினைத்ததை ரஞ்சித் போன்ற இயக்குனரால் எடுக்க முடியும். தவிர ரஜினியை வைத்து படம் செய்யும் யாரும் முழுமையான படைப்பாளியாக செயல்படவே முடியாது. இது நிச்சயம் ரஞ்சித் படமாக இருக்காது. ரஜினி படமாகத்தான் இருக்கும். ஒவ்வொருவருக்கும் பணம் சம்பாதிக்க ஒரு வழிமுறை இருக்கிறது. தலித் அரசியல், தலித் மக்கள் முன்னேற்றம் என்பதையெல்லாம் பேசி இங்கே ஒன்றும் செய்துவிட முடியாது என்பதை ரஞ்சித் தெளிவாகப் புரிந்து வைத்திருக்கிறார். இல்லையென்றால் மெட்ராஸ் போன்றப் படத்திற்கு ஏன் கார்த்திக் தேவைப்படுகிறார்? கார்த்தியை வைத்துப் படமெடுத்தால் அடுத்தப் படத்தில் ரஞ்சித்தின் சம்பளம் கூடுமே தவிர தமிழ் சினிமாவின் தரம் கூடாது.

அதேதான் ரஜினியை வைத்துப் படம் செய்தாலும். ரஜினியை வைத்து படம் இயக்குவதால், நிச்சயம் தமிழ் சினிமாவின் தரம் கூடப்போவதில்லை. மாறாக ரஞ்சித்தின் புகழும், அடுத்தப் படத்தில் சம்பளமும் கூடுவதற்கான வாய்ப்புகள் இருக்கலாம். நல்ல தெளிவான அரசியல் சிந்தனையுள்ள யாரும் ரஜினியை வைத்துப் படமெடுக்கவே முடியாது. ரஜினிகாந்த் இப்போது அரசியல் பற்றி எதுவும் பேசுவதில்லை என்றாலும், ஒருகாலத்தில் பிஜேபி யின் வாயாக இருந்தவர். சுற்றுசூழலுக்கு கேடுவிளைவிக்கும் என்கிற குறைந்தபட்ச அறிவுக் கூட இல்லாமல், நதிகளை ஒன்றிணைத்தால் ஒரு கோடி தருவேன், அந்த திட்டத்தை தொடங்கும் கட்சிக்கே ஆதரவு தருவேன் என்று பிஜேபியை ஆதரித்தவர் ரஜினிகாந்த். தன்னுடைய ஒவ்வொருப் படத்திலும் தமிழ்மக்களை நேசிப்பதாக சொல்லி பாடல் வரிகளை எழுத செய்யும் ரஜினி உண்மையாக அப்படி இருக்கிறாரா என்பது சந்தேகம்தான். கோடிக்கணக்கில் சம்பாதிக்க காரணமாக இருக்கின்ற மக்களின் அடிப்படை பிரச்சனைகளிலோ, அரசியல் ரீதியான பிரச்சனைகளிலோ ஒரு தெளிவான முடிவை ரஜினியால் ஒருபோதும் எடுக்க முடிந்ததே இல்லை. அவ்வளவுக் கூட தேவையில்லை. ஒரு படம் எடுத்து அது தோல்வியடைந்தால் விநியோகஸ்தர்களுக்கு திரும்பப் பணம் கொடுக்க வேண்டும் என்கிற மோசமான முன்னுதாரத்தையே ரஜினிதான் தொடங்கிவைத்தார்.

சினிமா வியாபாரம் என்பது ஒருவகையான சூதாட்டம்தான். அதை புரிந்துக்கொண்டவர்கள் அதில் ஈடுபட முடியும். குறைந்தபட்சம் அந்த வியாபாரத்தையாவது ரஜினி ஒழுங்காக செய்தாரா என்றால் அதிலும் மொன்னைத்தனமாகவே செயல்பட்டிருக்கிறார். சமீபத்தில் யமுனா ராஜேந்திரன் ஒரு அருமையான வாக்கியத்தை பயன்படுத்தியிருந்தார். ‘பேட்ரனைஸ்’ (Patronize : treat with an apparent kindness that betrays a feeling of superiority) அதாவது தம்மை அதி உன்னதர்களாகவும் மேலானவர்களாகவும் கருதிக் கொண்டு மற்றவர்களை-மற்றமைகளைக் கனிவாக நடத்துவதாகக் கருதுமாறு அவமானப்படுத்துவது அந்த மனநிலை. இந்த வாக்கியம் யாருக்கு பொருந்துகிறதோ இல்லையோ, நிச்சயம் ரஜினிகாந்த்திற்கு பொருந்தும்.

ரஜினிகாந்த் போன்ற வியாபாரிகளுக்கு நல்ல சினிமா என்பதுப் பற்றிய புரிதல் இல்லாமல் இருப்பதிப் பிரச்சனையில்லை. ஆனால் அவருடன் சுற்றித் திரியும் வாய்ப்புப் பெற்ற ராமகிருஷ்ணன் போன்ற எழுத்தாளர்களாவது நல்ல சினிமா பற்றியோ, அல்லது சினிமா என்றால் என்ன என்பதுப் பற்றியோ அவருக்கு எடுத்து சொல்லியிருக்கலாம். எஸ். ராமக்ரிஷ்ணனுக்கு முதலில் சினிமா தெரிந்தால்தானே ரஜினிகாத்திற்கு சொல்ல முடியும். இப்போது ரஞ்சித்திற்கு அந்த வாய்ப்புக் கிடைத்திருக்கிறது. இந்த வாய்ப்பை ஏற்றுக்கொண்டால் நிச்சயம் ரஞ்சித் தமிழ் சினிமாவின் வியாபாரியாகத்தான் மாறக்கூடுமே தவிர நல்ல கலைஞனாக மாற வாய்ப்பே இல்லை. ரஜினி என்கிற மந்திரம் அதைத்தான் காலம் காலமாக செய்துக்கொண்டிருக்கிறது. அதில் விதிவிலக்குகள் இருக்க வாய்ப்பே இல்லை. ஒரு நேர்மையான அரசியல் சித்தாந்தங்கள் தெரிந்த இயக்குனராக இருந்தால், நிச்சயம் ரஞ்சித் இந்த இந்த வாய்ப்பை மறுக்க வேண்டும். நாம் அழைத்தால் யாராக இருந்தாலும் வந்துப் படமெடுப்பார்கள். நாம்தான் இந்த தமிழ் சினிமாவின் ராஜா என்கிற ரஜினிகாந்த்தின் மனநிலை உடைபடும் அந்த இடமே நல்ல சினிமா உருவாவதற்கான திறவுகோலாகவும் இருக்கக்கூடும்.

மறுப்பதும், ஏற்பதும் ரஞ்சித்தின் உரிமை. ஆனால் மறுப்பதன் உன்னதத்தை, தேவையை அவருக்கு எடுத்து சொல்ல வேண்டியது அவரை நேசிப்பவர்களின் கடமை.

- தமிழ் ஸ்டுடியோ அருண்

 

go to top  
 

thamizhstudio@gmail.com

 

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 

© காப்புரிமை: அருண் @ தமிழ்ஸ்டுடியோ - All rights reserved.

Best viewed in Windows 2000/XP | Resolution: 1024X768 | I.E. v5 to latest | Mozilla Latest Version | Chrome

Concept, design, development & maintenance by Thamizhstudio